Voetbalwedstrijd

Aankomst van de spelersbus van Heracles
Aankomst van de spelersbus van Heracles

Geschreven op zondag 21 december 2014 laat in de avond, iederedaggie voor maandag 22 december
Ben je wel eens bij een voetbalwedstrijd geweest? Zo echt helemaal live, dat je zelf in zo’n stadion zat en alles kon zien wat je normaliter op de teevee ziet? Of … wat je partner op de teevee zit te kijken, terwijl jij je zit op te vreten van (misschien wel terechte) ergernis? Nou, ik tot gisteren niet, maar vanaf vandaag behoor ik tot de ingewijden der voetbalwedstrijden. Ik weet hoe een stadion er van binnen uit ziet en hoe het voelt om daar te zijn. Omdat mijn zoontje zoveel plezier heeft in dit spel, ben ik er ook van gaan houden. Ik ken alle superberoemde voetballers uit een aantal landen en weet hoe ze ongeveer spelen. Samen met hem kijk ik af en toe wedstrijden op teevee. Welke landen en welke clubs in Europa zo’n beetje goed zijn en verder vergeet ik alles gelijk weer. Tot grote irritatie van mijn zoon, die zijn hoofd erom schudt dat zijn ouwe moeder niet eens kan onthouden bij welke club de Colombiaanse James Rodriguez speelt, wie de keeper van Dortmund nog maar weer was en wat de uitslag was van Liverpool-Barcelona in Liverpool …

de adelaar!
de adelaar!

De wedstrijd waarvan we vandaag getuige waren, was tussen de Arnhemse club Vitesse en het Almelose Heracles. We zagen de spelersbus van Heracles arriveren en zagen de spelers er uitkomen. Ze gingen gelijk het Gelredome, het stadion van Vitesse, binnen en verdwenen daar in het niets. Na enig zoeken vonden ook wij de juiste ingang – dat gebouw heeft minimaal 10 ingangen, maar je moet net die ene hebben waar jouw kaartje toegang toe verleent – en toen konden we zien hoe een voetbalstadion van binnen is. Er kunnen zo’n 10.000 mensen in, heb ik me laten vertellen en daarvan was meer dan 65% vol. Dus een flink aantal duizenden toeschouwers. Geen hooligan gezien, alleen een paar grappige jongens uit Almelo, die veilig opgeborgen werden achter glas. Ik geloof niet dat ze gekke dingen gedaan zouden hebben als dat glas en al die bewaking er niet was geweest, maar misschien is het andere keren anders. Verder allemaal ‘normale’ mensen, ook veel jonge meiden en moeders. Dus mijn vraag waar al die ophef over zoveel engerds bij voetbalwedstrijden over is, heb ik vandaag tenminste niet beantwoord gekregen (we hadden wellicht geluk?).

Vitesse en Heracles speelden mooi en gepassioneerd, voor zover ik iets begrijp van voetbal. Ik vind het gewoon leuk om te kijken naar mannen, die vol vuur uit alle macht proberen die bal te bemachtigen, terwijl de tegenstanders vol elan proberen die af te pakken en in het tegenoverliggende doel te krijgen. Ik vind het leuk wanneer ze ‘sorry’ zeggen tegen elkaar, wanneer ze elkaar te hard tackelen en shirtjes uitwisselen aan het einde van de wedstrijd. Nou ja, ik vind het gewoon een mooie sport en vind het erg jammer dat mijn lichamelijke conditie helemaal niet toelaat dat ik de allerminste poging doe om een heel klein beetje te voetballen. Vitesse maakte voor de pauze al drie doelpunten en de stand was aan het einde van de wedstrijd nog steeds 3-0 voor hen. Toch had ik niet de indruk dat ze nou zoveel beter speelden dan Heracles. Die weerden zich enorm goed en waren razendsnel. Alleen blijkbaar niet genoeg om te winnen. Wij waren eigenlijk vóór Vitesse, omdat we met een groep van ruim 200 personen van mijn zoons Wageningse club waren gekomen als hun bevriende club. De wedstrijd was geen moment saai, de spelers waren eerlijk en stelden zich niet aan, schwalbden niet (ik krijg een kringeltje onder ‘schwalbden’, maar geloof dat ik het toch goed schrijf) en iedereen bleef zijn best doen tot het einde.

de handtekening!
de handtekening!

Ik vond het magisch, vooral al die kleine jongetjes die in het publiek zaten en zo klein als ze waren, al met papa of mama konden meepraten over alles. Mijn zoon en zijn vrienden hadden de tijd van hun leven en filmden de adelaar van Vitesse, die vlak voor de aanvang van de wedstrijd werd vrijgelaten en het hele stadion doorvloog. Daarna kwam hij keurig netjes terug naar zijn eigenaar en die liep met de enorme, machtige vogel langs de rand van het veld. De vaders die ook mee waren, werden nooit verveeld als ik weer eens om uitleg vroeg over iets.

Maar het allermooiste moment kwam na de wedstrijd. Mijn zoon kwam op het idee om de spelers om een handtekening te vragen, maar dat lukte niet in het stadion. We moesten dus nogmaals geluk hebben en de spelers ook weer zien vertrekken. Dat lukte en de keeper van Heracles, een heel aardige jongen genaamd Dennis Telgenkamp, gaf aan een heleboel kinderen zijn handtekening. We drukten hem op het hart dat ze echt goed gespeeld hadden en gingen in een roes van blijdschap weer naar huis.

Alle foto’s in dit artikel zijn genomen door mijn zoon (10 jaar) en ik hoop dat je net zo genoten hebt van dit kleine verslagje als wij van de wedstrijd! Dit was je vitaminepil voor vandaag (maandag inmiddels), hiermee moet je het de hele dag doen. 🙂

Ik wens je een prachtige dag toe,

Sophia

Twitter: @sophyvass   –   facebook/sophyvass   –   LinkedIn

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction