Vladimir Poetin: dictator of vredestichter? Deel 1

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Uit mijn jeugd kan ik me niet veel anders herinneren dan dat Amerika en Rusland tegenover elkaar stonden als kemphanen. Dat ze beide kernwapens hadden, dat ze maar één keer op een knop hoefden te drukken of die dingen gingen af en wel op ons, in Europa. Onze generatie en die boven mij waren bang om kinderen te krijgen in zo’n dreigende sfeer. Wat deed je een kind aan in die zwarte tijd? Het milieu helemaal verwoest, een dreigende kernoorlog en de ene oerconservatieve regering na de andere aan de macht. Dit gebeurde in heel Europa.

Die conservatieve regeringen vonden dat er tweezijdig ontwapend moest worden. De vooruitstrevende mensen – links – zagen dat dat niet mogelijk was en wilden daar zelf mee beginnen. Europa had immers ook wel een paar van die kerndingen en daarmee konden wij laten zien dat wij vrede wilden en vertrouwen hadden in zowel Amerika als Rusland. Vooral Rusland eigenlijk, want als wij ontwapenden, dan deed eigenlijk Amerika dat.

Grote omwenteling: Mikhail Gorbachev

Díe tijd van angst is nu over, want op een dag kwam Mikhail Gorbachev aan de macht in Rusland en die zei: “Okee, als jullie niet ontwapenen, dan doen wij dat”. Hij ruimde een heleboel wapens op en liet de Berlijnse muur ook afbreken. Hij bracht een heleboel meningsvrijheid in het land en mogelijkheden tot economische ontplooiing. Dit gebeurde allemaal tussen 1985 en 1991. De satellietstaten van de USSR waren boos en verklaarden zich gelijk onafhankelijk. Daardoor kwam de hele industrie stil te liggen: productie van allerlei machines en spullen werd immers op verschillende plekken in de USSR uitgevoerd. Nu een heleboel van die plekken niet meer bij het land hoorden en uit boosheid en wraakgevoelens niet meer wilden samenwerken, lag het hele land plat.

Tot overmaat van ramp kreeg dronkelap Boris Jeltsin in 1991 de macht, wat de oplossing van problemen fiks in de weg stond. Vind je het nu vreemd dat er een krachtige leider werd gezocht, die zichzelf wél kon laten gelden en daarmee het goede deed voor het land? Vergeet niet dat in die tijd Ronald Reagan VS-president was. Die liet steeds meer kernwapens produceren en bouwde z’n leger steeds verder uit. Toen Rusland om economische steun vroeg, werd dat geweigerd door de in die tijd G7 en de EG (EU). Niet erg bevorderlijk voor de economie, die daarvoor al niet best was.

De meest langdurige machthebber ooit: Vladimir Poetin

Dmitri Medvedev

In 1999 nam toenmalig premier Vladimir Poetin het roer over van Jeltsin en hij werd een jaar daarna gekozen tot president tot twee keer toe, dus tot 2008. Daarna werd zijn premier, Dmitri Medvedev, president en Poetin was premier. Daar weer na werd Poetin nogmaals gekozen en toen nog een keer en dat alles gebeurde gewoon met verkiezingen. Wat je uiteraard wél kunt zeggen – en ook móét zeggen, denk ik – is dat het erg opvallend is dat hij zo vaak herkozen wordt, terwijl er ook veel kritiek op hem is. Stellen dat in Nederland ook steeds hetzelfde clubje minkukels wordt herkozen, dat stelselmatig het hele land afbreekt, is hierbij niet genoeg.

Poetin en de kritiek

De kritiek op Poetin is namelijk dat hij ten eerste aan de macht kwam door iets wat nooit had mogen gebeuren (kom ik op), dat er ten tweede ontzettend veel corruptie is sinds hij de macht heeft en dat hij zichzelf ten derde schandalig verrijkt zou hebben. Ga ik eerst even naar het laatste, want dat is wel grappig. Ik lees heel verschillende bedragen die hem worden toegeschreven: 70 miljard dollar, 175 en zelfs 200 miljard … Op deze website vind je hoeveel hij verdient en wat de speculaties zijn over zijn bezit. In hoeverre dat waar is, ga ik vandaag onderzoeken en we zullen zien hoever ik daarmee kom. Er wordt beweerd dat al dat geld in Zwitserland op bankrekeningen zou staan, maar die zijn al heel lang niet meer geheim. Als de man daar inderdaad geld heeft staan, kan dat heel gemakkelijk uitgezocht worden en dat is niet gebeurd. Dus ik heb hier twijfels over.

Ik wil nog een kanttekening maken bij die verhalen dat Poetin zo heel veel geld zou hebben. Als je zoekt naar wat zijn vermogen is, dan worden er dingen geschreven over aandelen bij energiebedrijven. En bedrijven die met olie en gasdelving te maken hebben enzovoort. Maar in de Wikipedia vind je dat hij nu juist weer bekritiseerd wordt, omdat hij die genationaliseerd heeft. Even googlen levert de zekerheid op dat je geen aandelen kunt hebben in een staatsbedrijf. Nog een keer googlen op Gazprom (het grote Russische gasbedrijf) levert de informatie op dat de staat 50% van de aandelen bezit. Een tussenvorm kennelijk. Dan wil ik weten of Poetin daar aandelen heeft en hoeveel, maar het is een ingewikkeld verhaal om de man heen. Ik wil eerst in kaart brengen wat zijn omgeving is, want dan weten we wie en wat onderzoek behoeven.

Aleksandr Medvedev

Wat ik hier zie, is de algemeen directeur van Gazprom, Aleksandr Medvedev, hier rechts. Ik kom er niet achter of hij familie van Dmitri Medvedev is. Als je dat gezicht ziet, weet je voldoende, toch? Ik zie een enorme macht, een gigantische arrogantie, een ongeëvenaard snobisme in die man en de zekerheid dat niemand hem tóch kan pakken. Ik help het hem hopen, zal ik maar zeggen. Wat deze meneer allemaal doet, weet ik niet, maar dat is geen positieve figuur. Ik ben best benieuwd naar de reden waarom hij deze functie heeft gekregen, maar wil eerst verder naar de verdere omstanders van Poetin.

Gennadi Zjoeganov

Toen die in 2000 door verkiezingen tot president werd gekozen, moest hij het namelijk opnemen tegen ene Gennadi Zjoeganov. Dat was een hoge meneer in de Communistische Partij en die had zich indertijd tegen Gorbachevs democratiseringen gekeerd. Gorbachev had de meeste van de hardliners van het communisme aan de kant gezet, maar Zjoeganov werd hun leider en hij schreef veel kritische artikelen. Die gingen er heel vaak over dat de economie van het land in handen van een kleine elite was en dat de meeste mensen straatarm waren. En dat dat anders moest.

Maar hij vond ook dat het communisme van vóór Gorbachev hersteld moest worden en dat vond het volk niet. Vladimir Poetin werd gekozen en dat had daarnaast te maken met de oorlog tegen Tsjetsjenië, die erg populair was. Wat mij opvalt als ik dit allemaal zit te lezen, is dat Rusland eigenlijk de democratiseringen niet aan kon. Er waren toen al een aantal gigantisch machtige mediamagnaten, meestal oligarchen genoemd, die de publieke opinie enorm bespeelden en nog steeds bespelen. Boris Jeltsin gaf hun die macht, omdat hij daardoor de verkiezingen van Zjoeganov kon winnen, maar dit is een probleem van enorme afmetingen geworden. Ik heb zeker niet de indruk dat Zjoeganov het volk tegen Poetin heeft opgezet en Jeltsin ook niet. Zjoeganov is er te oprecht voor en Jeltsin te ziek. Eigenlijk best bijzonder dat er vóór Gorbachev twee zieke presidenten waren (Andropov en Tsjernenko) en ná hem nogmaals (Jeltsin).

Waar is het fout gegaan met Rusland?

Toen Gorbachev de mensen enig recht van spreken gaf – en dat was echt niet veel – kwam er gelijk een vloedgolf aan tegenstand op hem af. Het hele land ging aan flarden en het zou best eens kunnen dat daar een buitenlandse macht achter zat. Het is maar een idee, maar het lijkt me stug dat het hele land zich plotseling tegen de president keert, terwijl die juist meer vrijheid geeft en meer mogelijkheden om aan inkomen te komen. Dat is heel onlogisch, vind je ook niet? En wat er daarmee ook gebeurt, is dat er een wolk van onduidelijkheid over het land waait: wie doet nu eigenlijk wat? Wie is er schuldig aan deze of gene opstand? Wie is er schuldig aan fraude – en ís die er wel? – tijdens verkiezingen? Wat zijn nu eigenlijk de politieke denkbeelden van Vladimir Poetin? Nergens kun je daar een zinnig woord over vinden!

Dus op het moment waarop er een klein beetje vrijheid van mening in de USSR kwam (in 1985), ging alles onmiddellijk kapot. Hoezeer de mensen ook onder druk hebben gestaan en lange tijd hun mond over alles moesten houden, dit is niet natuurlijk. Sinds dat moment is er namelijk iets anders gebeurd: allerlei verschillende meningen worden tegen elkaar uitgespeeld en mensen met macht en geld zetten hun eigen mening voorop. Ze maken bergen propaganda, waarbij ze hun tegenstanders de grond in boren met veelal leugens – maar dat weet je dus nooit zeker – en niemand weet meer waar de waarheid ligt.

Ik ben in dit onderzoek gestapt met de mening dat Poetin een geweldig leider is. Bij de onderwerpen chemtrails en vaccinaties heb je gezien dat ik van mening ben veranderd, toen ik begreep hoe het in elkaar zat. Dus is het ook mogelijk dat ik straks nogmaals van mening verander. Ik doe mijn best om objectief te zijn, maar het valt me toch wel op dat het begrip ‘waarheid’ in Rusland iets héél ingewikkelds is. Vroeger had je zo’n staatskrant daar, die Pravda heette: dat is het Russische woord voor waarheid. Die krant vertelde uiteraard lang niet altijd de waarheid en misschien is het daar wel begonnen met het soepje waar we vandaag mee te maken hebben in dat verre, koude land.

Heel eerlijk denk ik dat we nóg verder terug in de geschiedenis moeten om de waarheid over Rusland terug te vinden: naar het moment waarop Rusland communistisch werd in 1917. Je had toen twee grote leiders: Lenin en Stalin. Lenin was de idealist en Stalin sloeg iedereen die het niet met hem eens was, de harses in – een beetje kort gezegd. Tijdens het communistische regime werd het geld aan banden gelegd, zodat iedereen hopelijk hetzelfde zou verdienen. Al gauw waren er twee soorten van gelijkheid: die van het volk en die van de elite. Alle vrije meningsuiting werd onmiddellijk de kop ingedrukt om disharmonie te voorkomen en dat is nou niet echt dé manier om een paradijs te stichten. Dat wás de USSR ook zeker niet met z’n eeuwige armoede, keihard werkende bevolking en de hardheid van de samenleving.

Er zijn nog twee thema’s waar ik aandacht aan moet besteden, zodat de omgeving van Poetin in beeld is: de oorlog in Tsjetsjenië en die in Oekraïne. Over die in Tsjetsjenië weet ik niet veel meer, maar over de onrusten in Oekraïne heb ik me altijd afgevraagd waarom dat land niet gewoon terug bij Rusland mag, als een zo grote meerderheid in dat land dat wil. Ik duik er verder in, maar op dit moment denk ik dat het westen heel grote belangen op Oekraïne heeft gezet en een heel smerig spel speelt. Wat ik nu denk, is dat de VS coûte que coûte de enige baas in de wereld willen zijn en iedereen willen onderwerpen. Het is niet zozeer de politiek die dat wil, maar meer de mensen van het geld. We gaan zien of dat klopt.

Tsjetsjenië: een grote oorlog om een piepklein landje

Tsjetsjenië of eigenlijk Itsjkerië – beide namen mogen strijden om de eer van de grootste onuitspreekbaarheid – is een landje ter grootte van nog niet eens België. In het noorden ervan zijn vlaktes en in het zuiden bergen. Zoals de natuur verschilt, verschillen de mensen ook. In mening. De vlaktemensen zijn Russisch gezind en de bergmensen vechten juist tegen Rusland. Wéér dat dichasme. Je zou denken dat de Baltische oorlog toch veel gevaarlijker zou moeten zijn dan de oorlog tegen dit kleine landje. Toch is dit niet zo: hier zit kennelijk de knup.

President Jeltsin stuurde een leger naar Tsjetsjenië in 1994. Ondanks de enorme overmacht van het Russische leger moest dat zich binnen twee jaar overgeven. De hele omgeving van Tsjetsjenië was tegen Rusland en eigenlijk werd er oorlog gevoerd om de hele Kaukasus via Tsjetsjenië, zou je kunnen zeggen. Een paar jaar later werden er onder andere bombardementen op appartementencomplexen in Rusland uitgevoerd. De regering zei dat Tsjetsjeense rebellen die hadden uitgevoerd, maar er zijn ook berichten dat er op die plek KGB-functionarissen zijn gezien met bommen in hun handen. Vladimir Poetin, toen waarnemend president vanwege Jeltins ziekte, zou dit als stunt hebben gedaan om tot president gekozen te worden. Ik vind dat een vreemde zienswijze, want de Tsjetsjeense rebellen voerden al jaren overal terreuraanslagen uit en Poetin wás al razend populair. Die had zoiets niet nodig. Voorlopig pleit ik hem even vrij.

Als gevolg van deze terreuraanslagen en ook vanwege de invoering van de sharia (de islamitische wet) in Tsjetsjenië brak in 1999 de tweede Tsjetsjeense oorlog uit. In de tussentijd was er een nieuw probleem ontstaan daar: moslimfanatisme en aansluiting bij Al Quaeda. Overal in de omringende landen en ook in Rusland zelf werden terroristische aanslagen uitgevoerd. Het leek even te lukken om de al te fanatieke moslims te beheersen door de gematigde Aloe Alchanov als president aan te stellen, maar als premier was daar Ramzan Kadyrov, die de macht al snel greep. Hij is in 2006 door Poetin ‘aangesteld’ als leider van Tsjetsjenië, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat die uit vrije beweging zo’n bloeddorstige kerel zou uitkiezen als president. We gaan de waarheid zien.

Kadyrovs voormalige beveiligingsmannen, de Kadyrovtsy, houden gruwelijk huis en begaan zich een ongeluk aan martelingen, ontvoeringen en ander geweld, terwijl Kadyrov zichzelf schaamteloos verrijkt. Moskou grijpt bijna nooit in; ik denk om niet nog een derde vruchteloze oorlog te riskeren in Tsjetsjenië. Het is een moeilijk gebied, dat is wel duidelijk. Ik kan tot nu toe echt alleen maar voorlopige conclusies trekken.

Strijd om Oekraïne

Viktor Janoekovitsj

Daar ontstond in 2004 langzaamaan een crisis. Viktor Janoekovitsj werd tot president gekozen, maar kreeg de kans niet om te regeren, want het hele volk werd tegen hem opgezet door zijn tegenstander ook Viktor Joesjtsjenko. Zogenaamde bewijzen dat de verkiezingen frauduleus waren geweest, terwijl de hele media alleen aan Janoekovitsj’ campagne aandacht hadden besteed en hij met een minieme meerderheid won. En wie zegt dat de man zelf de media omgekocht had? Er kan wel heel iemand anders zijn geweest die dat gedaan had. En zeker in Rusland.

In 2010 werd hij toch president. Hij toonde zich anti-westers en pro-Russisch, ondanks de mening van veel Oekraïeners. De VS en de EU willen al jaren per se dat Oekraïne een westers georiënteerd land is en dat het ingelijfd wordt bij de EU. Daaraan wordt heel veel geld uitgegeven en heel veel propaganda gespendeerd. Het is dus ontzettend moeilijk om uit te vissen wat de waarheid van dat land is. Ik vind Janoekovitsj eruit zien als een rustige en logische man. En ik vind het ook niet verkeerd dat hij zich tegen het westen keert. Lid worden van het zinkende schip de EU is veel landen al fataal geworden. Waarom moet Oekraïne dat nu ook nog meemaken? Dat is mijn mening op dit moment.

Te onderzoeken onderwerpen

Zoals het nu lijkt, heb ik een aantal onderwerpen uit te zoeken:

  • waar de waarheid gebleven is sinds 1917
  • hoe Rusland zo kon exploderen in 1985
  • waarom Poetin is gekozen tot president
  • hoe het zit met de oorlog in Tsjetsjenië en Oekraïne
  • of het eventueel zo kan zijn dat er bepaalde mensen rondom Poetin zijn, die de waarheid verblinden, zodat Poetin schuldig lijkt aan allerlei zaken. Zoals het me nu namelijk toeschijnt, gebeurt dat iedere keer dat er een goeie president komt in die hele regio. Voorbeelden: Janoekovitsj, Alchanov en Gorbachev
  • zou ik bijna Aleksandr Medvedev nog vergeten: het hoofd van het hele Gazprom in binnen- en buitenland

Dit ga ik in dit artikel niet meer doen! Het is al behoorlijk lang en een mens heeft ook andere verplichtingen. Laat het maar uit een paar delen bestaan: dan is de kans dat ik de waarheid inderdaad vind, groter. Ik wens je een geweldige avond toe en ga de dierenstapel eens verzorgen.

 

©Sophia Vassiliou

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn  –  Pinterest  –  Instagram

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction