Verdriet, woorden en dans

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Het allermooiste dat ik mocht terugvinden van mijn Griekse afkomst, dat waren de diepe en doorleefde emoties. In Nederland kreeg ik altijd op mijn donder dat ik ‘lyrisch’ was en daarmee werd dan bedoeld dat ik niet mocht voelen. Mijn gevoelens uiten was zo mogelijk nóg strenger verboden. Ik denk dat je hier wel iets van herkent uit je eigen leven.

Toon Hermans …

In Griekenland mág voelen. En het moet zelfs, want de mensen weten wat pijn is en verdriet. Je hoeft daar niet over te praten, want pijn gaat vaak niet samen met woorden. Samen zwijgen kan heel veel betekenen op een verdrietig moment in je leven. Toon Hermans zei het ook …

De westerse, vanuit Amerika overgewaaide, manier van omgaan met gevoelens is dat je er verplicht over moet praten. Kun je dat niet, dan wordt je al gauw een of andere stoornis toebedeeld. Maar op het moment waarop een geliefde heel ziek is of is overleden, je grote liefde je verlaten heeft of iets anders is gebeurd wat echt heel veel pijn veroorzaakt, kun je dat niet altijd in woorden uitdrukken. En zeker niet als er meerdere dingen bij elkaar gebeurd zijn. Alleen al omdat gevoel in je rechter hersenhelft zit en woorden in je linker. Je moet het op een expressievere manier uiten … anders blijft het zitten.

Zeïbékiko – schilderij is van Jean Groberg

In Griekenland hebben we daarvoor speciale muziek en een prachtige dans. Hij is eigenlijk voor mannen, want vrouwen maken zich bij ons meestal extra mooi wanneer ze verdriet hebben. Een dikke laag make-up, zodat hun verdriet onzichtbaar is. Dan gaan ze uit met een paar vriendinnen en drinken en dansen ze het verdriet eruit. Mannen doen de dans die je hieronder ziet. Hij heet zeïbékiko. Je kunt er je hele ziel in kwijt.

Wij gaan er als Grieken vanuit dat heel diep verdriet en heel diepe vreugde één zijn. Daarom zijn treurige liederen bij ons soms heel vrolijk en dansen verdrietige mensen. De goden zijn zowel goed als slecht en in de klassieke tragedies zie je al hoe diep verscheurd de mensen kunnen zijn door rouw. De bouzouki is het instrument dat het leven uitbeeldt … De zeïbékiko is een dans voor één iemand. Degene die als eerste opstaat om te dansen, wordt gerespecteerd, want die heeft iets om uit te drukken met de dans. Alle andere mensen kijken toe en klappen soms het ritme.

Ik wil je hiermee graag het volgende zeggen: als je echt diepe pijn hebt gehad in je leven, ben je daar een klein stukje van jezelf kwijtgeraakt. Omdat je er om allerlei redenen misschien niet mee om hebt kunnen gaan op een manier, die je gevoelens het respect gaf dat ze verdienden, zit je pijn nog in je. Ik heb hier een lied van Melina Mercouri voor je. Σε πότισα ροδόσταμο (ik gaf je rozendauw en jij gaf me gif terug). Het kan misschien ook voor jou dienen om je hele pijn erin te leggen. Dat mag je doen! Melina Mercouri was de moeder van Griekenland. Eerst als actrice en zangeres en later als minister van cultuur:

©Sophia Vassiliou

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn  –  Pinterest  –  Instagram

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction