Succesmomenten – oefening scan je lichaam

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Vandaag heb ik een verhaal voor je, waarvan ik denk dat je het wel herkent. Het zijn van die dingen die we allemaal wel meemaken, maar waarbij je niet begrijpt hoe ze nou kunnen gebeuren. Het rare is dat je ook niet gaat zoeken naar de oorzaak. Ik heb ook een oefening om je lichaam te scannen op ‘gebreken’.

Mijn jongste zoon heeft al heel lang last van een soort aanvallen, waarbij hij opeens ineen zakt. Dan wordt hij helemaal bleek, is hij plotseling uitgeput en hij heeft donkere kringen onder zijn ogen. Vreselijk om te zien! Ik dacht: dit duidt op een nierprobleem, maar de huisarts vond niets en in het ziekenhuis vond men op de kinderafdeling ook niets. Zijn bloed verried niets en we stonden allemaal met de handen in het haar, want mijn zoon heeft er vaak last van en mist dan lessen op school. Bovendien is het zo zielig, zo’n ziek pukkie.

Ik zocht de nierwebsite op en zag dat het toch nog iets anders zat dan ik had gedacht. Ik las de symptomen op aan mijn zoon en die zei gelijk: “Nee ma, dat heb ik niet”. En opeens kwam het eruit. Dat wat hij wél had en wat hij eerder nooit kon zeggen: “Het begint bij mijn kies”. Hij wees een melkkies aan, die vorig jaar getrokken was. “Dan gaat het naar mijn oor en dan naar mijn hoofd en dan ben ik opeens moe”. Een geïnfecteerde kies … wie had dát kunnen denken? Ik deed gauw een beetje kruidnagelolie op een vochtig watje en dat hield hij een paar seconden tegen zijn kies. Ik zag hem oplichten en na die paar seconden was de hele pijn weg. Moe was hij nog wel en erg koortsig.

Momenten van succes

Wat ik met dit verhaal wil zeggen, is dat je soms op een heel rare manier geblokkeerd wordt om iets uit te zoeken. Je hebt ergens last van en op het moment waarop je wilt uitzoeken hoe dat komt en wat je eraan zou kunnen doen, ben je het opeens vergeten. Een vage gedachte dat ‘je het toch wel niet zult vinden’ en dan BOEM is het weg. Vergeten.

Hoe dit komt? Natuurlijk kun je mijn bovenwereldverhaal hierop loslaten en uiteindelijk is dat inderdaad de oorzaak van het vergeten, maar het is ook een hersenfunctie. Als je denkt dat je iets wel niet zult kunnen, keren je hersenen zich daarvan af en gaan ze iets doen wat wél lukt. Een soort van zelfbescherming is dat: de drang naar succesmomenten. Die heb je immers nodig om je zelfrespect op peil te houden. Anders ga je twijfelen aan jezelf en dan kun je niets meer.

Uit ervaring weet ik – en ik weet zeker jij ook – dat het heel moeilijk is om hier doorheen te komen. Het enige is, dat je opschrijft wat je probleem is en dat je naar de oorzaak zoekt. Dan wil het nog wel eens lukken dat je hier en daar seintjes krijgt. Die komen niet van boven hoor! Dat is ook een hersenfunctie: je wilt weten wat de oorzaak van je probleem is; met andere woorden: je wilt een succesmoment bereiken en daar zijn je hersenen altijd voor in. Dan kan dat zootje madammen met én zonder bontjas in die bovenwereld nog zó aan de rem trekken, maar je hersenen zijn dan sterker.

Om zo’n moment te bereiken, werken een heleboel centra in je hersenen samen. Je logisch denken gaat bijvoorbeeld ideeën opperen van wat er aan de hand zou kunnen zijn; je gevoelsdenken gaat proberen signalen uit je lichaam en je omgeving op te pikken, die een aanwijzing zouden kunnen zijn; je verwerkingsafdeling gaat al die ideeën testen op waarheidsgehalte en kans van slagen. Al met al is dit een prima bezigheidstherapie voor je brein.

Probeer je brein daarom niet te bedwingen. Jij BENT je hersenen! Als je alleen maar accepteert dat je vierkant logisch denkt, mis je de prachtige hints van je gevoelskant. Accepteer je alleen je gevoel, dan mis je de puntige precisie van je denkkant. Als je wilt weten hoe het daarboven werkt en er invloed op wilt hebben, dan heb ik een – denk ik – beter idee voor je en: surprise! dat werkt via je gevoel.

Oefening: voel je mankementen

Daarom heb ik een idee voor een oefening, die je zou kunnen doen om eens te kijken of je kunt voelen (of weten) waar er iets in je lichaam niet zo gaat als het hoort. Zelf denk ik dat het handig is als je hierbij gaat liggen, maar uiteraard kun je ook gaan staan of zitten: doe maar wat bij je past. Adem een paar keer diep in en ook vooral diep uit. Doe dit net zolang totdat je jezelf rustig voelt worden. Als dat niet lukt, kun je gewoon doorgaan met de oefening, want iedere keer dat je hem doet, gaat het beter lukken. Je kunt best de tijd nemen voor je succesmoment in deze!

Dus als je je rustig voelt of anders hebt geconstateerd dat dat even niet lukt, ga dan eens met je aandacht naar je hoofd. Richt je aandacht op je hele hoofd en probeer maar te voelen of er daar onderdelen zijn, die aandacht van je vragen of waarvan je voelt dat er iets mee is. Ga maar eens naar één van die plekken. Als je niets voelt, komt dat of doordat je dient te leren voelen (geduld is een schone zaak!) of doordat je hoofd helemaal puik werkt. Dat is heel zeldzaam, maar je weet het nooit. Vind je nou wél zo’n plek, probeer dan eens zo exact mogelijk uit te vissen wat dat voor plek is. Wat de functie is en wat er daar aan de hand is. Waarom je aandacht daarnaar toe ging.

Niet stressen he! Dat is nergens voor nodig. Als het je niet lukt, heb je jezelf in ieder geval een paar minuten rust gegund en dat is ook een mooi resultaat! Oefening baart kunst en ieder moment van rust in je lijf is helend. Als jij jezelf jarenlang hebt gedwongen om juist níet met je aandacht naar je hoofd te gaan, kan het even duren totdat je dit voor elkaar krijgt. Het gaat om de weg, niet alleen om de bestemming.

Op deze manier kun je je hele lichaam zelf scannen. Als je dat handig vindt, kun je je voorstellen dat je zo’n scanapparaat uit het ziekenhuis bent. Eén die heel goed werkt en die echt ieder signaal registreert. Zo kun je te weten komen welke delen van jou als afgesloten voelen.

En misschien lukt het je zelfs om te weten te komen wat je moet doen om dat stuk van jou weer één te laten zijn met de rest. Dus om het euvel te repareren, zogezeid. Mijn eigen ervaring hiermee is, dat ik niet alles kan voelen of weten op die manier. Alleen één ‘laag’, zoals we dat meestal noemen, van wat er niet goed gaat op een plek. Aan de andere kant kunnen artsen meestal ook niet veel meer dan één zo’n laag tegelijk vinden. Zo zitten ziektes nu eenmaal in elkaar.

Probeer maar of het je lukt! Dan ga ik ondertussen verder met mijn dag.

 

©Sophia Vassiliou

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn  –  Pinterest  –  Instagram

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

2 Comments

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction