School laat z’n kinderen … zwemmen en dan vallen

Dat is een sterspeler ... :-)
Dat is een sterspeler … 🙂

Nee het gaat niet over zwemmen vandaag. Het gaat nog even een keer over voetbal, want er zijn wedstrijden bezig van schoolvoetbal. Een ontzettend raar fenomeen, want kinderen spelen in een team van, uit en voor hun school, maar de school bemoeit zich nergens mee. Dat hoeft in ieder geval niet en de school van mijn jongste zoon doet dat ook inderdaad nooit. De kinderen waren niet eens behoorlijk gekleed met sportkleding, scheenbeschermers en keepershandschoenen. Alle andere scholen hadden dat toch minstens wél voor elkaar. Als één van de weinige ouders was ik bij de wedstrijden aanwezig en ik heb goed opgelet, omdat ik voetbal leuk vind.

Er was ook een meidenteam met een enthousiaste trainster, die vertelde dat ze gelijk door gingen trainen, zodat ze volgend jaar hopelijk heel goed zouden zijn. Een topvrouw en topmeiden mijns inziens!

Met veel moeite vonden ook de jongens een trainer. Die had eigenlijk geen tijd, maar was wel gecharmeerd toen de jongens tegen hem zeiden dat ze alleen hém wilden en deed vervolgens zijn best. Een kerngroepje kwam steeds naar de trainingen, de rest deed geen moeite. Tijdens de wedstrijden zelf viel er daarom nog een jongen in, die eigenlijk al in de eerste van het voortgezet onderwijs zat. Het was geen grote jongen en hij speelde best aardig, maar hij was zeker niet de sterspeler van het team. Hij speelde ook maar even mee. In alle andere teams zaten kinderen die zo groot en goed waren, dat je je kon afvragen of die wel op de basisschool zaten. Het reglement gaf er geen 100% duidelijkheid over en de organisatie van het schoolvoetbal vergaf het mijn zoons school. Het jongensteam kwam in de finale, dankzij toch minstens acht heel goeie eigen spelertjes en ze waren door het dolle heen!

Maar wat deed de school zelf? Er was, voor zover ik begrepen heb, één ouder die boos was over die ene jongen. Een ouder van één van de jongens die niet meegetraind hadden en daarom af en toe even op de bank moesten zitten. De andere jongens waren namelijk erg serieus en wilden graag een kans maken om ook een keer te winnen. Dat had hun school al jarenlang niet meer gedaan. Hun leerkracht vertelde de kinderen dat ze gediskwalificeerd waren. Mijn zoon kwam het thuis vertellen, struikelend over het moeilijke woord. Ik toog naar de leerkracht en naar de organisator van het schoolvoetbal in een poging om de boel te redden. Op school vertelde men me niet dat zij het waren, die geen toestemming meer gaven aan de jongens om de finale te spelen. De organisator belde de leerkracht van mijn zoon en die meldde mij daarna, dat men het vervelend had gevonden dat ik contact met hen had gehad. Dat was vreemd, want ik had heel netjes gevraagd of ik iets mocht vragen en had me absoluut niet opgedrongen. Inderdaad bleek dat de organisator had gezegd en bedoeld dat het jammer was dat de school zo weinig betrokken was, dat er een ouder aan te pas moest komen. Dat is toch iets anders … de jongens mogen nu niet meer meedoen en staan voor gek bij de andere scholen.

Als ik hun onderwijzeres was geweest, had ik dit heel anders aangepakt. Ik had er een gesprek over gehouden met alleen de voetbaljongens en ook in de klas. Daarin had ik iedereen gevraagd om hun mening en ook wat hun ouders er eventueel van vonden. Daarna had ik gezegd dat ik zelf vond dat wij als school flink hadden gefaald, want we hadden niet geholpen of gesteund en waren niet aanwezig geweest bij de wedstrijden (vanwege een studiedag). De organisatie van het schoolvoetbal vergaf ons ons foutje, dus van mij mochten ze dan ook naar de finale. Die ene jongen mocht natuurlijk niet meer meespelen en ik zou ervoor gezorgd hebben dat de jongens nog een paar keer goed trainden met het héle team.

Persoonlijk denk ik dat dat een betere les geweest zou zijn voor de kinderen dan hun blijdschap te verpesten. ‘Die jongen mocht niet meedoen en dus hebben jullie niet echt gewonnen. Eerlijk is eerlijk’. Zo stond de school erin. Zelf je eigen tekortkomingen accepteren is iets waar te weinig mensen goed in zijn. Zo denk ik erover. Alle andere scholen waren meer betrokken geweest bij het voetballen, dus minstens de helft van de fout ligt bij de school. Je kunt die kinderen toch niet in hun eentje laten aanmodderen met zoiets? Als ouder heb ik aangeboden ze toen al te helpen, maar ik mocht me er van mijn zoon (terecht!) niet mee bemoeien. Of het moet je niets kunnen schelen of je pupillen voetballen of niet en dan moet je als school gewoon niet meedoen met zo’n evenement …

Cheers,

Sophia

 

Twitter: @sophyvass   –   facebook/sophyvass   –   LinkedIn

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction