Zegeningen voor ons gezin

Ondanks de heksenjachten op ons met als trofee ons hoofd op een schotel, hebben mijn twee zoons en ik het altijd heel fijn met elkaar gehad. Daar wil ik het vandaag ook eens over hebben, want daar kom ik niet aan toe met al dat gezeik.

Mijn oudste als baby

Met mijn oudste zoon ben ik door omstandigheden altijd alleen geweest. We hadden het geweldig fijn samen. Ik had, toen hij een baby was, zowel een speelgoedtrein voor hem klaargezet als een pop. Ik was namelijk heel benieuwd of hij als jongetje uit zichzelf naar de trein zou grijpen of dat hij de pop ook leuk zou vinden, als ik hem niet pushte tot het een of ander. Wel, m’n waarde lezer: mijn zoon greep onmiddellijk naar de trein, toen hij die in zijn vizier kreeg met een maand of 8 aan leeftijd. Hij bleef altijd treinenfan.

Ik nam hem als baby altijd op de arm en liet hem dan allemaal dingetjes zien in en buiten ons appartementje. Dan zei ik hoe het heette en gaf ik hem de tijd om ernaar te kijken. Vaak ging ik ook naar iets toe waar hij zelf naar keek en zo opende ik zijn wereld. Hij ging laat praten, maar wel zowel Grieks als Nederlands tegelijkertijd én hij hield de talen keurig uit elkaar. We gingen rennen in het parkje en samen boodschappen doen, waarbij het een heel erg moeilijke les voor hem was dat hij niet zomaar snoepjes uit een bak die vlak voor zijn neus stond, mocht pakken.

Toen dat op vakantie in Athene wél bleek te mogen en de winkeleigenaren enorme schik met hem hadden, snapte hij helemáál niet meer dat het hier absoluut niet mocht en moest ik sommige winkels een tijdje mijden.

Hoge torens bouwde hij en hij keek er vervolgens tevreden naar. Ik spaarde een Legotrein bij elkaar voor hem, waar hij prachtig mee speelde. Hij stopte snoepjes in de goederenwagons en at ze niet eens op. We gingen op bezoek bij vrienden of ze kwamen bij ons, ik kookte lekker eten voor hem en we waren heel gelukkig. Hij ging naar een leuke peuterspeelzaal, waar de leidsters gek met hem waren. Dat stopte in één keer toen hij naar school mocht. Vanaf dat moment kon mijn zoontje niets meer goed doen, werd hij gepest, maar kreeg hij altijd overal de schuld van en werd het leven hard. Onze vriendenkring viel uit elkaar, doordat er mensen weggingen, anderen het niet meer met elkaar konden vinden en werk was er ook al niet te vinden in of rondom Kampen: we verhuisden.

Mijn jongste werd geboren en die kon ik niet zelf zo opvoeden als ik met de oudste had gedaan. Er was nu een man en die weigerde ten enen male te gaan werken, zodat ik alles zelf moest doen en veel weg was. We verloren onze taal, godsdienst en cultuur, maar bleven bijeen.

bij de schapenboer

De jongste puk was snel met alles: hij ging kruipen, zitten en om de tafel lopen met 6 maanden, kon geen minuut stil zitten en sliep ook bijna nooit. Ik denk omdat zijn vader samen met hem naar horrorfilms keek, als de oudste en ik sliepen en de kleine ‘s avonds wakker werd. Vlug als water was hij en onmogelijk om even om de tuin te leiden, maar ook een heel warm en lief karaktertje. Stapelgek op dieren was hij en ik spaarde hele verzamelingen van allerlei dieren bij elkaar. Rennen, springen en met een bal spelen vond hij ook geweldig en hij viel zoveel gaten in zijn broeken, dat ik ze niet meer kon repareren.

Geluk met een egel

Totdat hij een jaar of 8 werd, liep hij altijd met oude kleren rond, maar wel diepgelukkig en altijd vrolijk. Op school probeerde men hem van me af te laten pakken door jeugdzorg, omdat hij er altijd zo vies uitzag en bovendien bleek was, maar de huisarts vond geen oorzaak en het jong had iedereen te vriend. Hij deed het prima op school en ook het vuil verdween op een dag. Hij ging voetballen en was daar goed in. Leerde alle beroemde spelers, alle goals die die maakten en alle wedstrijden uit zijn hoofd en hij was gewoon een heel gelukkig kind.

schoolfoto

Thuis speelden we samen met zijn dino’s, nam ik hem en zijn broer mee naar pretparke en naar het strandje bij de Rijn en we speelden een bordspel met dino’s of schaakten. Ondanks dat ik ook na de echtscheiding hard moest werken, zorgde ik volledig voor mijn jongens en droeg ik alle zorg en verantwoordelijkheid in mijn eentje. We namen een poes, een schildpad en een konijn. Het huishouden deed ik er ook nog bij en al met al was het erg zwaar, maar wel erg gezellig met ons drietjes.

Dat veranderde pas, toen mijn oudste zoon met 14 jaar de ziekte van Pfeiffer kreeg en de kinderbescherming alwéér op de stoep stond. Helpen deden ze niet, ook niet om een PGB te krijgen, zodat de jongen in ieder geval nog via thuisonderwijs zijn havo kon afmaken. Ze stonden wel aan mijn kant tijdens een rechtszaak over het schoolverzuim vanwege zijn ziekte, maar het kwam niet goed. Zonder PGB moest ik, zelf ook chronisch ziek geworden inmiddels, blijven werken en ik kon niets anders dan healings geven en mediumwerk doen. Dat was voor mijn ex-man een aangrijpingspunt om mijn kind te proberen af te pakken. Respect dat ik bleef werken en daarbij ook nog een heleboel mensen van ziektes afhielp, kreeg ik niet.

mijn oudste met een ziek vinkje dat bij ons overnachtte

Op een dag kwam er een enorme geest uit mijn oudste zoon, die ons allebei enorm liet schrikken. Het was ontzettend kwaadaardig en ik ving hem net op tijd op, voordat hij met zijn linkerslaap keihard op de rand van het bed zou vallen. Als ik níet helderziend was geweest, had ik niet op tijd gezien wat er gebeurde en was hij dood gevallen. Vanaf die dag wilde mijn zoon niets meer met mij te maken hebben, omdat hij het zich maar half herinnerde. Ik kreeg opeens vanuit het niets de schuld van alle erge dingen die hem buitenshuis overkomen waren. Ik was te ziek om me ertegen te kunnen verweren en moest vechten om überhaupt de in ijltempo oprukkende verlammingen aan mijn benen, armen en longen te overleven.

mama met Socks 2013

Mijn jongste wilde alleen nog maar 24 uur per dag met zijn vriendjes zijn en we hadden geen privé-leven meer. Hij werd geleefd door die vriendjes en hun families, die zelf wél hun kinderen terugriepen, wanneer ze iets met hen wilden doen zonder vriendjes erbij. Zijn vader maakte daar dankbaar misbruik van, door de jongen met geweld naar zichzelf toe te trekken. Ondanks mijn ziekte stond ik drie keer per week op het voetbalveld mijn jongen aan te moedigen en was ik de moeder van het hele team.

2005

Er kwam een andere leerplichtambtenaar en op school een locatieleider. Toen namen de vijandigheid en agressie tegen mij af, om helaas in onze nieuwe woonplaats weer op te laaien. Van onze dieren zijn alleen nog twee katten en een schildpad over. Kikkers of salamanders hebben we hier op het Friese platteland helemaal nooit gezien en egeltjes ook niet.

Ik bid iedere dag dat we hier weg mogen en samen ergens naar toe waar het wél goed is. Zonder leugens en roddels en zonder diepbevroren mensen om ons heen. Dat we weer mensen uit ons eigen land mogen ontmoeten en dat we er dan ook bij horen. Dat mensen net zoveel respect voor ons hebben als wij ook voor anderen hebben.

Ik had mijn jongens muziekles willen laten volgen, ze laten studeren, sporten, reizen en alles. Maar jeugdzorg zit op ons dak, verhindert dat ik een inkomen kan verdienen door me overal pikzwart te maken en verhindert ook dat mijn kinderen überhaupt naar school kunnen of kunnen leven. Altijd hangt er een boze, zwarte wolk boven ons leven, die alles verpest. Ik bid dat het goed mag komen en dat mijn jongens ook een toekomst krijgen.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Twitter   –   LinkedIn   –   Pinterest   –   Youtube   –   Facebook

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

8 Reacties

  1. Aaaaahhh…ik zat er helemaal in, in de gezelligheid van welleer, zag je aanmoederen en van ze houden, dat het daarna roch zo moest lopen, ontzettend erg, jammer, zo’n mooi stel bij elkaar, uiteengerukt door ingefluisterde instanties, ja kapot is iets zomaar, maar herstellen gaat veel moeizamer, heel goed gefaan van jou om het gezin ‘ns in het zonnetje te zetten, want wat heb je me toch mooie kinderen Sophia….kijk bij ons vetanderen de gezinnen dus ook, alles wordt anders als ze opgroeien, waar het om gaat is de basis, de basis die vormt kinderen en daar zit jij goed mee hoor….erg leuk om te kezen dit en die snoeten van de kinderen weer eens te zien en als im jou zo als moeder zie, dan zue je gewoon dat je daar gelukkig was, gelukkig met je kinderen, waarvan jij zielsveel houdt

    1. Ah Ankie wat ben je toch lief! Dank je wel hoor … Ja ik ben stapelgek op mijn twee schattekerels en zij ook op mij. Het is altijd moeilijk geweest, want het leven werkte nooit eens een keer mee, maar dit??? Dat ze je kind gewoon ijskoud bevroren bij je weghalen … dat is iets wat gewoon niet mag voorkomen.
      Ik zag jou ook steeds met jouw kleinzoontjes en zie dan dezelfde liefde en toewijding. Het beginsel van familie … onbegrepen door veel te veel mensen helaas
      Als het maar weer goedkomt

      1. Ja joh, je Mag daar Nooit aan twijfelen, wat er vanaf het begin ingenesteld is, dat blijft gewoon in hun onderbewuste door sudderen en dan heb je nog de foto’s, de foto’s van en uit hun jeugd, als het kan moet je zorgen dat ze die in bezit krijgen, de mooiste bij laten maken en ‘n keertje cadeau geven met ‘n speciale gelegenheid b.v. ….zit er maar niet over in meiske, die band blijft bestaan, dat is ‘n oerkracht wat in de mens zit alleen nu is het echt ‘n shitzooi met de kleinste, weet overigens niet of dat hij regelmatig bij jou gaat komen? dat zal toch wel neem ik aan….gewoon liefde blijven geven en meer kan je niet doen….Hou je taai hè meiske <3

        1. ja grappig dat je dat zegt. Ik ben al sinds vorig jaar de hele tijd bezig met foto’s van ons gezin overal neerzetten enzovoort. Die had ik altijd al wel een beetje zo staan, maar hier had ik zelfs een familiekamer die helemaal volhing met foto’s van ons en ook van voorouders enzo 😀
          Het enige dat me op de been houdt, is dat de jongste terugkomt thuis. Hij hoort hier en ik wil dat hij een gelukkig leven krijgt / houdt. Dat gebeurt niet bij zijn vader. Geluk zit ‘m niet in alleen maar een paar vriendjes en verder leegte, maar in een gezinsleven!
          Ik weet dat er een oplossing is en die zoek ik maar …
          Ja dank je, hou jij je ook taai he! <3

          1. Volg je gevoel, dat doe ik dus ook….daarom dook ik ook even in de belevingswereld van jouw kinderen, foto’s helpen daarbij….en ja ik hou me ook taai, terwijl het wel steeds moeilijker wordt hoor, heb ook amper hulp, als het er op aan komt sta je vaak alleen hoor, maar de pitbull geeft niet op 😉 groetjes <3

            1. Ja het is niet makkelijk voor jou, dat zat ik al een beetje te bedenken, dat het steeds moeilijker zou worden. Ik denk wel met je mee hoor … en ook al ben ik ver weg en kan ik fysiek gezien niet veel helpen, ik ben er wel om je te sterken. Iemand in de steek laten is iets wat ik niet doe. Het komt niet eens in mijn hoofd op!
              Alles wat ik doe, wordt verdraaid en tegen me gebruikt. Het maakt niet uit hoe ik de dingen zeg of doe: alles is gewoon verkeerd. Dat tuig van jeugdzorg keert letterlijk alles om, ik sta er zo verbaasd om iedere keer hoe ze het voor elkaar krijgen om zo ontzettend te liegen. En ook waarom ze dat in godsnaam doen!!!
              Ze beweren dat ze zogenaamd voor het gezin staan, maar ze liegen alles vol over je en je komt er nooit meer af. Ik moet die macht van hen breken en zorgen dat ze deze dingen nooit meer kunnen doen – bij niemand – maar het kost me mijn eigen gezin en niemand is ook nog eens dankbaar voor wat ik allemaal doe. Ik heb niet gauw dat ik het niet meer zie zitten, maar nu ben ik daar wel heel dichtbij. Wedden dat ze me nu dáár weer op gaan pakken? Ze bespioneren me ook nog via mijn blog, zodat ik geen klanten meer kan werven of niets. Hoe kan ik adviseurs- en trainerswerk doen, als ik niet eens dat tuig van de richel buiten de deur weet te houden??? 🙁

            2. Ankie je berichtje verdwijnt steeds. Ik kopieer het hieronder wel effies dan:

              Volg je gevoel, dat doe ik dus ook….daarom dook ik ook even in de belevingswereld van jouw kinderen, foto’s helpen daarbij….en ja ik hou me ook taai, terwijl het wel steeds moeilijker wordt hoor, heb ook amper hulp, als het er op aan komt sta je vaak alleen hoor, maar de pitbull geeft niet op groetjes ❤

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers liken dit: