Moeder voorbij

Vandaag moest ik de achterlichten van onze auto laten maken. Eergisteren werd ik aangehouden door een lachende politieagent in St. Annaparochie (hier vlakbij): “Mevrouw! Weet u wel dat uw achterlichten het niet doen?”. Ik verschrikt: “Neej! Is dat zo dan?”. Nou, ja dus, anders had hij me niet aangehouden natuurlijk.

En dan moet je ergens een plekje vinden om stil te staan. In het stikkedonker in dat altijd overvolle dorp. Ja, ook hier op het platteland kennen we files! Na een tijdje vond ik een plekje om even te parkeren. Een boete kreeg ik niet, ik hoefde niet eens mijn etuitje met reservelampjes en zekeringetjes tevoorschijn te toveren. De politie is hier niet tegen me en doet geen nare dingen. Ik hoef niet bang voor ze te zijn. Ze zeiden dat ik het beste mijn alarmlichten aan kon doen en dan gewoon naar huis rijden. “Morgen naar de garage he!”, riep de agent me nog na, ‘Niet vergeten”.

Ik vergat het uiteraard toch en zodoende moest ik vandaag met mijn koplampen uit naar Leeuwarden rijden. Gelukkig ving de zon mijn verroeste geheugen op door breeduit te glimlachen. Ik kwam uit bij een Carglass waar ze allemaal opgerolde draadjes in mijn ene lamp vonden. “Hup naar de Toyotagarage!”, zei de man in de winkel tegen me. “Dit weet ik allemaal niet hoor”. Na enig zoeken vond ik de garage en wat denk je? De monteur doet mijn lichten aan en ze doen het gewoon. Dat maak ik dus steeds mee met deze auto: de gekste defecten zonder aanwijsbare oorzaak en dan opeens is het weer over. Stiekum weet ik wel hoe het komt en hoop ik dat de rest van de defectjes ook heel gauw stopt. Zomaar opeens.

Ik kwam thuis in een leeg huis. Mijn oudste kerel zat boven op zijn kamer en de huiskamer was leeg zonder mijn jongste puk. De kerstboom stond er nog en aangezien er nu niemand naar kijkt, begon ik die maar af te tuigen. Daarna moest ik nog een paar boodschappen doen voor mijn oudste. Nu kan ik die een beetje meer verwennen, dat wel. En oh zeker, het is geweldig als ik eten voor hem gekookt heb en hem later in de keuken hoor rommelen met bestek en borden. Dat de pan daarna leeg is: een compliment van een volwassen zoon. Maar alles wat mijn kleinste lekker vindt, moest ik overslaan. Kipfilet, soepballetjes, Taksi en sinaasappelsap in een fles, een zakje chips … ik kwam met één zak boodschappen thuis en weer zat er niemand in de woonkamer met de katten te spelen, te gamen of te kijken wie er buiten liep.

Hoelang het gaat duren totdat ik de leugens van jeugdzorg ontzenuwd heb, weet ik niet. Ze moeten een flinke wortelkanaalbehandeling ondergaan, dat kan ik je zeggen. Ik moet alles maar over me heen laten komen, want mijn gezin verdedigen kan ik niet. Het vonnis van de rechter is aangekomen. Mijn advocaat had me gewaarschuwd dat ik niet mocht zeggen dat mijn ex niet voor mijn zoon kan zorgen, omdat die rechter dat zou zien als met modder gooien. Nu ik het níet had gedaan, werd me weer verweten dat ik mezelf niet verdedigde. Tja, rechters … die weten niet wat pijn is en verdriet.

Als jeugdzorg je in het vizier heeft, is letterlijk ALLES wat je doet, zegt en zelfs denkt, verkeerd. Het is gewoon bijna knap hoe ze het allemaal bijeen weten te harken. Ik vermoed dat ze daar intern allerlei trainingen krijgen en dan een heleboel van dit soort antwoorden moeten onthouden. Dat ze erin getraind worden om ouders naar de mond te praten en ze vervolgens het graf in te schrijven. En om achter je rug om in het geniep de school van je kinderen op te gaan zitten bellen met allemaal roddels over jou. En je huisarts, de schoolarts, het zwembad, de voetbalclub, de schaakclub en de bibliotheek. Ik stel me daarbij levendig voor dat ze dat op elkaar gaan zitten oefenen tijdens zo’n bijscholingscursus. En lachen dat ze doen! “Daar hád ik je mooi te pakken, Sjakie!”, gilde Mien tussen twee lachbuien door. Zoiets.

Toch denk ik ergens ook weer dat die lui zelfs tijdens trainingen niet lachen. Die spieren missen ze gewoon. Dus dan gaat het meer zo: “Sjakie, ik vind je echt geweldig!”, kweelt Mien met een suikerzoet stemmetje, waarop Sjakies gezicht opbloeit. Als hij later in het verslag leest dat ze hem een lul-de-behanger vindt, loopt hij huilend weg. Dat is het moment waarop de trainer ingrijpt. Ouders mogen ook niet huilend weglopen, dus mag Sjakie dat ook niet. Hij moet met een pokerface blijven zitten, beleefd glimlachen en daarna een goeie advocaat zoeken. Dat heet gewenst gedrag vertonen.

Ik vraag me op zulke momenten altijd af hoe zo’n vrouw thuiskomt na een dag lang allerlei gezinnen te hebben vernietigd. “Ha schat! Ben je al thuis? Ik ben er weer hoor. Ben er lekker tegenaan gegaan vandaag en jij?”. En dan zo’n vent, die helemaal chagrijnig antwoordt: “Oh hoi, ben je er al? Ik had een hondedag vandaag. Niemand om de grond in te schrijven en dat gezin PQR krijg ik maar steeds niet onder toezicht gesteld. Iedere keer zijn ze me te snel af, maar ik krijg ze wel! Wat jij hond?”, tegen de hond.

Nou, dan gaat er een magnetronmaaltijd de magnetron in, want tijd om zelf te koken hebben stellen die allebei werken, niet. Kinderen zitten op hun kamer huiswerk te maken, want gamen is verboden in huize Jeugdzorg-Ozogoed. En als ze 12 zijn geweest, hoeven ze niet meer naar de naschoolse opvang. Dat is ook een regel. Ze gaan gewoon maar zelf naar huis op de fiets; dat is gezond en dan gaan ze maar vast hun huiswerk maken. Een Playstation of X-box kent dit gezin niet. Gamen doen de kinderen stiekum bij hun vriendjes. Thuis gaat alles volgens de ingeblikte opvoeding van jeugdzorg: alles is pedagogisch verantwoord en doodernstig.

Ouders moeten niet warm zijn met hun kinderen: dat is symbiose. Als de kinderen ‘s nachts bang zijn, mogen ze niet bij papa en mama in bed, want o wee: dat is incest! Verwennen mag je ze ook niet, want dan willen ze later ook altijd hun zin hebben. Lekker een keertje door de week een eindje in de trein reizen, omdat ze dat leuk vinden, kan beslíst niet. Alles wat spontaan is, mag zeer zeker niet, want ook daar is een naam voor: jawel, want dat is impulsief. En als je impulsieve dingen doet, heb je ADHD, wat een psychiatrische stoornis is. En die heb je niet als professional bij jeugdzorg.

Zal ik het nou zeggen of niet? Ja, nou heb ik het al gezegd he, dan kan ik het je niet meer onthouden. Weet je, bij ons in Griekenland is het not done om je kind iets te weigeren. Als zo’n kleine puksel een trein wil, dan moet je die kopen. Een kind mag nooit getraumatiseerd worden. Alles moet pure liefde, eenheid en paradijs zijn in de jeugd van een kind. Kinderen zijn engeltjes, zeggen we bij ons en ieder trauma dat niet strikt nodig is om op te lopen in het leven, dat moet je niet willen.

Tolis Voskópoulos, de zanger van het kind-met-koortslied

Als een kind koorts heeft, staat het hele huis op de kop. Er is zelfs een prachtig lied over: το παιδί έχει σαράντα πυρετό (de jongen heeft 40° koorts). Kinderen worden aangehaald, overladen met kusjes, grapjes en aandacht en alle onderwijs dat ouders voor ze kunnen betalen, krijgen ze. Symbiose is tenslotte een Grieks woord, nietwaar?

Ouders die niet naar hun kinderen omkijken, die hun cadeaus weigeren omdat die niet pedagogisch zouden zijn of die hun warmte of liefde weigeren, bestaan bij mijn weten niet in Griekenland. Je kunt het soms niet eens zijn met een paar keuzes van ouders voor hun kinderen, maar dat kouwe, afstandelijke van zo’n ingeblikte jeugdzorgopvoeding, dat is waar men bij ons van gelooft dat kinderen er ongevoelig van worden. En ik ben het er roerend mee eens, al koop ik zeker niet direct alles wat mijn stelletje spruiten wil.

Volgende week begint het leven weer. Dan moet ik alle alarms op mijn telefoon uitzetten: ‘s ochtends opstaan, ‘s middags zoonlief van school halen, om 4 uur beginnen met huiswerk, na het eten nog een alarm om verder te gaan en één om te gaan slapen om 10 uur … Wat een leeg leven, al is godzijdank mijn oudste zoon nog hier, totdat die ook een kamer vindt om te gaan wonen. Ook zo’n dubbel gevoel. Aan de ene kant ben je apetrots dat je kind zelfstandig gaat wonen, maar aan de andere kant wil je hem thuis niet missen. Voor wie moet je dan nog koken, wassen, schoonmaken, de tuin mooi maken …? Wie is er blij met je liefde en je warmte? De mensen hier in Friesland kennen onze zuidelijke warmte niet.

Sinds de desastreuze rechtszaak van 2 weken geleden zie ik er 10 jaar ouder uit, met een heleboel grijze haren die er niet meer uit te trekken zijn, een heleboel wratten onder mijn ogen en een ingezakte huid op mijn gezicht. Een beetje make-up kon vroeger de boel nog wel maskeren, maar nu is het afgelopen met nog een beetje jong zijn. Het hoeft ook niet meer nu mijn zoon niet meer bij zijn geliefde moeder mag wonen. Zijn vader denkt dat hij liever bij zijn vriendjes is (die trouwens eveneens verhuisd zijn) en dat hij ons niet zal missen. Dat het niet erg is als hij op een keiharde school zit, waar hij aan zijn lot wordt overgelaten. dat er niemand is die voor hem zorgt, als hij een lekke band heeft. Als hij geen gymspullen heeft, omdat zijn vader die niet heeft gewassen en dan straf krijgt. Als hij zijn proefwerk niet kent, omdat niemand hem overhoort.

En hij begrijpt niet dat zijn ex-vrouw er kapot van is dat ze zo achterna wordt gejaagd door hem en zijn vriendjes van instanties. Dat ze door zijn schuld geen kant meer op kan in haar leven, ook met haar bedrijf niet. Hoe kan ze immers levensadviseur, geneeskundige en trainer zijn, als ze wordt neergezet als een gestoorde gek en haar kinderen niet eens bij zich kan houden? Hoe begrijpelijk het allemaal ook is en hoe miljoenen andere mensen haar pijn ook herkennen, de wonden snijden diep aan alle kanten.

Hier is muziek voor je van Deep Purple: Child in time live uit 1970:

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Twitter   –   LinkedIn   –   Pinterest   –   Youtube   –   Facebook

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

4 Reacties

  1. Zo heej en de lange versie nog wel van dit nummer, ik weet best wat van muziek, kan ook ‘n aardig deuntje meezingen, maar ging altijd meer voor de melodie dan de tekst eerlijk gezegd, maar dit is dus 1 van de weinig nummers die ik echt helemaal mee kan zingen, heb de LP trouwens ook nog, heerlijk om al je frustratie eruit te blêren 😀 verder heb ik jouw tekst dus wel helemaal zitten lezen en voel gewoon je verdriet, je gaat er mee naar bed en je staat er weer mee op en verder probeer je het voor de oudste maar niet te veel te laten merken, zodat je het voor hem niet te moeilijk maakt, probeert hem dus extra aandacht te geven, wel fijn overigens dat hij ook ‘n beetje zijn rust gevonden heeft daar en in zichzelf, komt de jongste nu af en toe over bij jou of krijgt hij daar geen toestemming voor van dat stelletje achterlijken ….er is ‘n behoorlijke leegte gekomen in jouw omgeving, in je hart dus niet, daar zal hij nooit verdwijnen, tja en hij blijft ‘n kind en als die in zijn omgeving en wereldje het naar zijn zin heeft, dan vinden ze het meestal wel best, zijn zeker meer bezig met zichzelf dan met de ouders…afwachten meiske en het even ‘n kans gunnen, aan die jongen gaan hangen of trekken werkt averechts……geduld is ‘n schone zaak, maar ik voel die slinger door je lichaam gaan…..slopend <3

    1. Ha Ankie, had een heel antwoord voor je getypt. Zonder lenzen op de telefoon en opeens hup alles weg .
      Mooi nummer he dat. Ik heb dat allemaal gemist in mijn jeugd. Mocht thuis niet en ik kon op school niet álles wat ik thuis miste, inhalen. Dus nu maar.

      Mijn oudste kwam me zonet een glas warm water brengen. Ik lig met fikse ondertemperatuur op bed en kan niets. Lief he
      De leegte is vreselijk zonder Ko. Dat gebied van Wernicke ook … als dat aangetast raakt, gaan mensen omgekeerd denken en snappen ze geen logica meer.
      Oorzaak lijkt mijn biologische “moeder” te zijn. Die was (is?) drankverslaafd en schoof dat even op mij af. Maar mijn gebied van Wernicke is intact en toen gingen haar beschadigingen naar anderen in mijn omgeving.
      Ben zo hard als ik kan aan het werk om alles weer goed te krijgen. En ja: heel verdrietig
      Ga weer slapen. Sterkte ook voor jou!! Liefs
      Sophy

      1. Och meiske toch, nou Beterschap hoor en jazeker, heel lief van hem, hij voelt zijn moedertje goed aan nu, heel fijn in deze rijd voor jou….groetekUs en welterusten

        1. Dank je wel hoor Kronkel 🙂
          Hij heeft zijn broertje gisteren gebeld, iets wat hij nooit doet. Hij begint op te krabbelen en dat is toch echt door de verhuizing. Ik heb het niet verkeerd gedaan, de bewijzen stromen binnen 😉 .
          Groetekus terug hoor!! En sterkte sterkte sterkte. Als ik wat kan doen, gewoon vragen. Daar zijn vrienden voor

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers liken dit: