Narcisme en waarheid verdraaien

Gisteren moest ik de hele tijd aan dat narcisme denken. Opeens ging er weer zo’n bliksemschicht door me heen: een nieuw besef. Hoeveel jaar probeer ik nu al de mensen die de werkelijkheid zijn kwijtgeraakt, terug te halen bij zichzelf? Wat is dat toch in de mensen, dat ze daar een blauw vaasje zien staan en bij hoog en bij laag blijven beweren dat het rood is? 

Ik geloof dat ik het weet: het is een heel klein beetje narcisme en er is dan een beschadiging in het gebied van Wernicke in de hersenen. Ik schreef er laatst heel summier over, omdat ik niet meer tijd had, maar ik wist al dat ik erop zou terugkomen. Dat is dan nu!
Mensen die opeens veranderen of soms geleidelijk en die de waarheid niet meer willen zien, zijn zich daar altijd onbewust van. Bovendien begrijpen ze je altijd verkeerd. Het is schier onmogelijk om ze aan het verstand te peuteren dat ze je niet goed begrepen hebben en wat je dan wél bedoelde. Ontzettend vermoeiend en alles gaat gepaard met ruzie. 

Wat ik bovendien vaak zie bij deze mensen, is dat ze dingen zeggen die ze niet wíllen zeggen. Alsof iemand anders ze bestuurt. En dat is deels ook wel zo, maar zelfs voor de meest kwaaie geest is het nog onbegonnen werk om de hele godganse dag een ander te zitten sturen in wat ie mot denken, zeggen of doen. En dus moet er ook zeker een defect in de hersenen zijn. 

Mensen bij wie er een beschadiging in dat gebied van Wernicke zit, hebben er moeite mee om een ander correct te verstaan en / of begrijpen. En vaak hebben ze er ook moeite mee om precies dat te zeggen, wat ze zouden willen. Dus één van de kernen van narcisme zit waarschijnlijk in dat stukje hersenen. Om het antwoord op deze vraag te vinden, helpt mijn helderziendheid niet. Alleen mijn heldervoelendheid helpt om inzicht te krijgen in de situatie. Ik krijg er ideeën door en weet ook of zo’n idee of andere informatie die ik krijg, juist is. 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction