Zomaar een echtscheiding – kort verhaal

Gladys zette een laatste krul in haar haar en pakte haar tas. Nog heel even terug naar de spiegel: zat alle make-up echt helemaal goed? Zaten haar kleren netjes, waren ze goed gestreken? Ja, ze dacht van wel. Op naar de rechtbank.

Verderop paste Ton een blazer om te zien of hij hem nog aan kon. En of die netjes genoeg was voor in de rechtbank. De kinderen hadden ook nette kleren, maar zaten elkaar alweer achterna in huis. “Passen jullie een beetje op je kleren?”, vroeg Ton een beetje ongerust. “Je weet niet hoe rechters denken als ze jullie met vlekken op je kleding zien. Of hij denkt dat ik een leuke vader ben, die jullie lekker laat spelen, óf hij denkt dat ik een sloddervos ben. Het kan twee kanten op”, mompelde hij er achteraan. De jongens renden iets langzamer nu.

Zijn jongste kereltje was vier en een echte ondeugd. Altijd was hij vrolijk en hij kwam vaak met een kikker of een muis binnenzetten. Helemaal glunderend van trots dat hij die zélf gevangen had. Hij mocht er dan een dag voor zorgen, waarna het diertje de vrijheid weer in moest, zo had hij met zijn vader afgesproken. Hij had ook nog een rustige zoon van acht, die altijd op zijn computer speelde of met lego. Zijn dochter was 11 en heette Gladys naar haar moeder. Gladys was al aan het puberen en wilde er als een dametje uitzien. Ton had het er maar zwaar mee om haar steeds weer uit te leggen dat ze voor sommige dingen echt nog te jong was.

“Gladys! Je bent er al”, klonk de stem van haar ex achter haar. “Ik zie dat we nog op tijd zijn, gelukkig!”, zei hij er achteraan. Hun advocaten waren ook al aanwezig en zaten allebei met een minilaptop nog dingen na te zoeken voor de zaak. Gladys en Ton waren al een jaar uit elkaar, maar de scheiding was nog niet uitgesproken. Ton zorgde voor de kinderen en in het weekend gingen die naar hun moeder. Alles was moeizaam, want Gladys dacht maar aan één persoon op de wereld en dat was zijzelf. De kinderen leerden dingen bij haar, die ze volgens Ton nog niet hoorden te weten. Over relaties met mannen, over jezelf uitdagend kleden en over ruzies met een relatie. Ze kregen ook te weinig aandacht en Gladys deed nooit moeite om iets met haar kinderen te ondernemen. Een leuk uitstapje bijvoorbeeld en Ton moest ‘s zaterdagochtends altijd eerst de sportwedstrijden van de kinderen regelen, voordat hij ze naar hun moeder bracht.

Sinds hun scheiding was die opeens gaan werken. Ze had er geen idee van hoe je zoiets moest regelen als moeder en had een veel te zware baan aangenomen. Altijd was ze gestresst door alle verantwoordelijkheden die ze op haar bordje kreeg. Ton was juist minder gaan werken sinds de echtscheiding. Hij had hun grote huis verkocht en een kleiner teruggekocht en had nu een lagere functie op zijn werk. Het kon hem niet veel schelen, want nu had hij evenwicht in zijn leven. Dat vond hij belangrijker dan veel geld.

Gladys wilde de kinderen bij zich hebben en Ton wist dat ze wilde verhuizen naar een andere staat, ver bij hem vandaan. Hij zou niet mee kunnen daarnaar toe, want hij had alles hier heel goed voor elkaar en had veel vrienden en familie. Hij moest zien te voorkomen dat zijn ex-vrouw de kinderen kreeg. Dat was niet gemakkelijk, aangezien die meestal aan de moeder werden toegewezen. Maar hij had bewijzen en getuigen voor zijn kant van de zaak. De getuigen zaten in een ander zaaltje, want Gladys mocht niet weten dat zij er waren.

“Kleine Anthony heeft alweer vlekken op zijn overhemdje”, riep Gladys boos uit. “Je let ook echt niet op ze he? Altijd zijn ze vies bij jou”. Ton grinnikte en nam Anthony mee naar het toilet. Hij maakte zijn overhemd schoon voor zover dat ging en gaf het jochie een zoen op zijn voorhoofd. “Je bent maar één keer vier jaar!”, zei hij tegen hem. “Maar kun je vandaag heel eventjes een uurtje schoon blijven?”. Het jongetje knikte en liep voorzichtig naar zijn oudere broer en zus. Hij ging rustig zitten wachten. Anthony gaf Gladys een knipoog.

Later …. Anthony en zijn broer Jonas stoeiden met elkaar de rechtszaal uit. De zitting had lang geduurd en ze moesten hun energie kwijt. Gladys gaf hun en hun zus een pakje limonade en omarmde ze met een betraand gezicht. “Ik had gehoopt dat jullie bij mij mochten komen wonen, maar dat mag niet van de rechter. Binnenkort ga ik verhuizen naar Alabama en daar ga ik weer naar de rechter. Ik heb een nieuwe vriend die werkt en een mooi huis heeft. Daar mogen jullie vast wel komen!”, zei ze snikkend tegen haar kroost. “Maar we willen hier niet weg! Hier hebben we papa en onze vriendjes. En school!”, protesteerde Gladys en haar broertjes knikten hevig ja. “We houden heel veel van je mama, maar we willen hier blijven. Kan je vriend niet hierheen komen? Dan kunnen we jullie allebei zien”. Gladys kon niet meer praten door de tranen en fluisterde dat ze er altijd voor haar kinderen zou zijn. Dat het goed zou komen en toen liep ze weg, nog nasnikkend.

Ton draaide zich om naar de kinderen en nam het woord. “Ik ben ook geschrokken, net als jullie. Ook ik had niet gedacht dat mama echt zou gaan verhuizen. Een andere staat is net als een ander land en het is 3,5 uur in het vliegtuig om in Alabama te komen. Als ze hier in Californië bleef, zou het ook ver weg zijn, misschien wel 2 of 3 uur rijden in de auto, maar dan konden we elkaar zien. Dat is een redelijke afstand. Ik hoop dat ze nog op tijd van gedachten verandert”.

Dat deed Gladys inderdaad. Ze had al een paar dates achter de rug sinds ze bij haar man weg was en daar kon nog wel één bij, dacht ze. Ze bleef in San Diego wonen en bleef werken bij hetzelfde bedrijf. Ondertussen trok ze erg aan de kinderen om die naar zich toe te trekken en bij hun vader vandaan. Ze kreeg de school aan haar kant en zo schakelden ze de Kinderbescherming in. Ze logen over hoe Ton met de kinderen omging en zo werd het leven een nachtmerrie. Tons vrienden en familie stonden achter hem en getuigden allemaal voor hem. Ze namen video’s op en schreven brieven naar de Kinderbescherming en naar de school van de kinderen. Toch bleef Gladys stoken. De kinderen kreeg ze niet, maar ze bracht een hoop onenigheid en verwarring in het leven van haar kinderen.

Angst in het leven van Ton, totdat die zelf besloot om maar te verhuizen. Hij ging naar Los Angeles met de kinderen, maar toen barstte de hel pas goed los. Gladys deed aangifte bij de politie en zei dat Ton haar kinderen had ontvoerd. Hoe die ook bewees dat het niet waar was en hoe de kinderen ook alledrie de waarheid vertelden, er bleef onzekerheid en Ton moest met een beladen verleden opnieuw beginnen in een onbekende stad. Hij kreeg wel gauw kennissen en iedereen in zijn buurt kende hem al snel, doordat hij altijd iets aardigs tegen de mensen zei, maar echte vrienden maak je niet binnen een paar weken of maanden tijd.

De onzekerheid ging door totdat Gladys een domme stap zette. Ze betaalde niet voor het vervoer van de kinderen naar haar toe en vertelde de Kinderbescherming dat het Ton was, die ze niet bracht. Toen werd de waarheid duidelijk en kreeg hij de ouderlijke macht alleen. Gladys mocht de kinderen alleen onder toezicht zien en moest dan naar Los Angeles komen. Wanneer de kinderen hun vriendjes wilden zien, ging Ton zelf naar San Diego en logeerden ze bij iemand. Vanaf toen was er weer rust in hun gezin en groeiden de kinderen gelukkig op. Het was nu duidelijk dat ze van hun beide ouders mochten houden, maar dat hun vader degene was die voor hun geluk instond. Ze groeiden op en kregen alledrie een gelukkig leven …

Cheers,

Sophy

Twitter   –   facebook   –   LinkedIn