De juffen van de school – kort verhaal

“Kom op Ali, snel de klas in”, riep juf Eva tegen het jongetje dat net binnenkwam en worstelde met zijn jasje en zijn wantjes. Ze duwde het jochie de klas in en precies op de tweede bel stond ze voor de kinderen met haar hand omhoog. Dat gebaar betekende dat je stil moest zijn en ieder kind dat het gezien had, hield onmiddellijk z’n mond en deed ook één handje omhoog. “Goedemorgen allemaal”, zong de juf en de kinderen zongen mee. “Vandaag gaan we een verkeersles doen. Dan gaan we op het schoolplein oefenen met de fiets en lopend om te zien of jullie de verkeersregels al begrepen hebben”, ging Eva verder. “We doen dat straks gelijk na de kring en jullie lopen dan R U S T I G en héél stil in de rij naar buiten, zodat we de andere kinderen niet storen bij hun werk”, eindigde ze streng. De kinderen knikten en durfden niets te zeggen uit angst dat de juf boos zou worden.

Strict teacher on the school blackboard background with phrase Back to school

In de klas naast Eva was juf Rosa met de kleutertjes bezig. Ze wees met de stok die eigenlijk bedoeld was om de hoge ramen te openen, naar een paar afbeeldingen aan de muur. “Eerst gaan we in de kring”, begon ze haar dagelijkse ritueel, “dan gaan we werken, daarna is het pauze en dan weer werken”. De kinderen wisten het allang, want zo ging het iedere dag. Alles was duidelijk bij juf Rosa en als je je niet aan de regels hield, moest je onder een grote tekening van een wolk gaan staan. Had je iets wél goed gedaan, dan mocht je onder de zon, die naast de wolk hing. Leuk was anders en eerlijk ook; zelfs over de pedagogische zin ervan kon je discussiëren, maar het was duidelijk en dat was het. Het was een strenge school en de juffen die er werkten, hadden zelf allemaal kleine kinderen. Ze werkten gewoon stug door, zelfs als ze er drie of vier hadden, want … de anderen deden het ook. Bovendien had je dan lekker geld om in de vele schoolvakanties op dure vakanties te gaan.

Op de bovenverdieping stond juf Anna les te geven. Ook zij hield de raamstok stevig vast, maar zij wees ermee naar een levensgroot scherm dat aan de muur hing. Daarop stond ook weer het lesschema, dat ze heel saai met de kinderen doornam. Duidelijk, dát moest het zijn, want als je niet duidelijk was, liepen de kinderen over je heen, zo had ze geleerd van juf Monica, de directrice van de school. Die was nog strenger dan alle juffen bij elkaar en schreef dossiers vol met meestal nogal lelijke verhalen over de ouders van de schoolkinderen. Die konden niet veel goed doen volgens haar. Vooral wanneer die zacht, gezellig en leuk waren met hun kinderen, maakte juf Monica hun het leven erg zwaar. Zodra je kind even niet zo lekker in z’n vel zat, verzon ze dat de ouders iets fout gedaan hadden en dat noteerde ze in het dossier van het kind, dat eigenlijk alleen bedoeld was om absenties in op te schrijven. En wat aantekeningen van de ouders, die misschien iets vertelden tijdens de oudergesprekken. Dingen waar je rekening mee moest houden bij een kind. Maar voor juf Monica waren de dossiers haar levensboek, net als het boek van Sinterklaas. Af en toe viel ze heel even in voor één van de leerkrachten, als die ‘s ochtends met een groepje ouders aan het koffiedrinken was. Dat vond juf Monica erg belangrijk, want hoewel het altijd hetzelfde kleine groepje ouders was dat eraan meedeed, kon ze dan mooi zeggen dat zij zo goed contact met de ouders onderhield.

In de klas was ze nog harder dan de andere juffen en meesters, die er ook wat van konden. Soms zag je haar doodsbange, huilende kinderen door de gang slepen, waar ze zelf bij lachte. Ze trok ze de gangen door en dwong ze de klas in. Kleine kinderen die te laat kwamen, sprak ze daar hard op aan. Als andere ouders zeiden dat ze dat tegen de ouders van zo’n kind moest zeggen, draaide ze zich subiet om en tikte ze weg met haar hoge hakken. Eén van de vaders kwam afscheid van de school nemen. Zijn kinderen waren hem afgenomen door Jeugdzorg in samenwerking met juf Monica en zijn ex. Die was plotseling getrouwd en was ver weg verhuisd. Terwijl hij een ontzettend goede en lieve vader was, mocht hij ze nooit meer zien. De kinderen waren erg begaan met hem, maar volgens de juf was er geen tijd om verdrietig te zijn. De les moest afgedraaid worden. Daar mocht de klad niet in komen, want dan was het ritme eruit en wie weet wat er dan nog allemaal zou gebeuren? Zonder regelmaat en discipline, dat kon toch niet. De vader werd de klas uitgebonjourd en liep met een zwaar hart naar huis. Alle kinderen voelden met hem mee en sommige moesten huilen.

“Ben je zwanger van je vierde?”, vroeg een vader Eva buiten op het schoolplein. “Ja, ik zie het en je bent al zeker vier maanden. Gefeliciteerd”. “Dank je”, antwoordde de juf en ze wilde weglopen, maar dat liet de vader niet gebeuren. “Nu moet je stoppen met werken hoor! Dat kan niet met vier kinderen. Fulltime werken. Je moet moeder zijn!”, voegde hij eraan toe. Sophy hoorde de conversatie en ging snel bij de twee praters staan. “Ja Eva, gefeliciteerd ook van mij. Gaat alles goed met je zwangerschap?”, vroeg ze de verbouwereerde Eva. “Ja ja, het gaat prima”, stamelde die. Sophy deed alsof ze het niet had opgemerkt. “Ik hoor dat je nu ook van andere kanten te horen krijgt dat je moet stoppen met werken!”, begon ze. “Zie je wel dat ik niet de enige ben die het zegt? Kinderen krijg je omdat je graag moeder wilt zijn, niet omdat je een carrière wilt! Die twee zijn onverenigbaar!”. Eva keek haar rustig aan en zei dat ze alles goed geregeld had met ouders, schoonouders en kinderopvang. “Maar dan ben je toch geen móéder???”, riepen de vader en Sophy tegelijkertijd uit. Ze moesten er allebei om lachen. “Een moeder is bij de kinderen, die gaat niet de hort op om te werken”, bevestigde Sophy nog even wat er net gezegd was. Eva was echter onvermurwbaar en liep nu snel de school in om van de twee ouders af te zijn. Wat was dat lastig zeg, zulke overdreven bezorgde ouders!

Wacht, ze zou het in het dossier van Sophy’s zoontje opschrijven. Die had ze in de klas, dus daar kon ze bij. En dan ging ze gelijk opschrijven dat die kleine schurk altijd zo vies was. Juf Monica zorgde dan wel dat het bij Jeugdzorg terechtkwam. Daar werkten allemaal net zulke vrouwen als zijzelf, die carrière wilden maken, terwijl ze kleine kinderen hadden. Die hielden niet van thuisblijfmoeders en al helemáál niet van moeders, die het niet erg vonden als hun kinderen vies werden van het speelgeluk. Die Sophy moest maar eens een lesje leren. Misschien werden haar de kinderen dan wel afgenomen of onder voogdij gesteld. Dan kon zij, Eva, mooi lachen en kreeg zíj gelijk met háár manier van kinderen groot laten brengen door anderen. Ze vergat helemaal dat Sophy zeker niet de enige was, die haar gezegd had dat ze moest stoppen met werken. Al die andere mensen die het ook gezegd hadden, liet ze met rust. Ze richtte al haar irritatie op die ene moeder, die de supermoeder van de school was. Zeker niet in haar eentje, want er waren nog een paar zulke moeders, maar die vergat Eva. Sophy dacht dat Eva haar graag mocht, want ze deed altijd aardig tegen haar. Nou, over een tijdje zou ze de waarheid wel zien! Wie er hier de supermoeder was en de superjuf. Niet Sophy, die overigens niet eens juf was, maar tot Eva’s ergernis eerstegraads bevoegd lerares met een eigen taalschool. Die werkte onder schooltijd, terwijl ze alleen was met haar kinderen en een ex had, die constant tegenwerkte en haar het leven ontzettend zuur maakte. Oh Eva wist het allemaal best, maar het kon haar niet schelen wat ze Sophy aandeed. Ze was jaloers en dat was het.

“Hoe lopen jullie toch iedere dag op zulke hoge hakken??”, vroeg één van de moeders aan de juffen Rosa en Anna. “Krijgen jullie daar geen gigantische rugpijn door? Mijn rug doet al pijn als ik alleen naar jullie kijk!”. De juffen keken de moeder aan, die op platte schoenen liep en altijd vrolijk en ontspannen was. Wéér zo’n supermoeder! “Oh wij zijn daaraan gewend”, deed Anna onverschillig, “en thuis loop ik op nog veel hogere hakken”. Oeps, dacht de moeder en ze kreeg bijval van nog meer moeders die hun kinderen ook kwamen halen. “En dat nog wel in de kleuterklas met zulke kleine kinderen! Dat zit toch niet lekker”, deed een andere moeder een duit in het zakje. “Juf Monica ook, die loopt ook altijd op enorme hakken en ze draagt zoveel parfum, dat de hele school ernaar ruikt”, voegde een vader nog toe. “Het lijkt wel alsof jullie ‘s avonds uitgaan, zo opgedoft zijn jullie”, besloot hij. Sophy hoorde de conversatie, maar besloot zich er niet in te mengen. Ze knikte het gezelschap toe. Nu wisten de juffen dat ze wist hoe ze gesterkt werd in haar mening dat het klimaat op deze school veel te rigide was en dat de leerkrachten er geen goede moeders waren. Veel te hard voor de kinderen, dacht ze erbij.

Toen haar jongste in de kleuterklas zat bij die juf Rosa, was ze een keer meegegaan op een uitje naar de bibliotheek. Het was eigenlijk te ver lopen voor die kleine kinderen en op de terugweg had ze er een paar om de beurt een stukje gedragen. Dat was haar duur komen te staan. De piepjonge Rosa had midden op straat tegen haar staan gillen dat ze NU dat kind op de grond moest zetten. De andere moeders die ook mee waren, waren zo geschrokken dat ze het niet voor haar durfden opnemen. Toen ze terugkwamen bij de school, had ze er een klacht over ingediend bij de directrice, maar die had gemeen gelachen. Ze vond het geweldig dat Sophy-de-supermoeder geschoffeerd was door haar personeel. Dan hoefde ze dat niet meer zelf te doen.

Een andere keer was Sophy’s ex vergeten hun zoon op te halen. ‘s Ochtends had hij tegen juf Eva gezegd dat Sophy de jongen op zou halen, maar dat was niet waar. Sophy wist van niets en had een drukke werkdag. Haar oudste zoon logeerde bij opa en ze had voor één keer haar telefoon een paar uur uitgezet vanaf een uur of drie in de middag. Ze zette de telefoon uit en zakte gelijk in elkaar van uitputting. Het was veilig om de telefoon even uit te zetten, want haar zoontje was bij z’n vader. Dácht Sophy, die niet wist wat haar ex-man van plan was: hij wilde haar zwartmaken op school en haar dan de kinderen afpakken. De oudste kon wel naar z’n opa en de jongste was voor hém. Dan kon hij mooi terug naar zijn land van afkomst met het kind. Dan was hij van haar af, die altijd zo capabele vrouw. Hun zoontje was in de war, omdat zijn vader de dag tevoren heel hard midden op straat tegen zijn moeder had geschreeuwd dat ze hem over twee dagen maar moest komen halen, maar zijn vader zei nu dat zij hem diezelfde dag al zou halen. Dat zou geweldig zijn. Hij miste haar altijd wanneer hij niet bij haar mocht zijn. Toen Eva hem dus vroeg wie hem zou halen, wist hij dat niet. Zijn moeder moest werken, dat deed ze altijd als hij bij zijn vader was. Misschien kwam zijn oudere broer hem dan wel halen, bedacht hij en voor hij het in de gaten had, had hij het al gezegd. De verwarring was compleet. Na schooltijd kwam zijn vader niet opdagen. Die had een afspraak ergens en zou later weer thuis zijn. Auguste zag zijn moeder ook niet en Paris was er niet … De moeder van één van zijn vriendjes zag hem wachten en bood aan om hem mee te nemen naar haar huis. Nog een moeder voegde zich daarbij, maar Eva zag haar kans schoon om Sophy in een kwaad daglicht te zetten en stond niet toe dat de jongen met een andere moeder meeging.

Juf Rosa zag het ook en vond dat dit te ver ging. Okee, ze mocht Sophy niet erg, maar haar expres voor gek zetten kon niet, vond ze. Ze ging naar juf Monica met Auguste en kondigde aan dat ze het kind even naar huis ging brengen. Daar had ze buiten de waard gerekend: juf Monica haatte Sophy en wilde maar één ding: de vrouw aan het schavot nagelen en haar de jongens afnemen. Rosa mocht Auguste absoluut niet thuisbrengen, zoals de leerkrachten met andere kinderen altijd deden als een ouder eventjes de tijd vergeten was. Auguste’s vader kwam niet opdagen en juf Monica had expres de nieuwe contactgegevens sinds hun echtscheiding niet genoteerd. Hij nam de telefoon dus niet op, toen ze hem belde, want ze belde naar een verkeerd nummer. Ze belde de politie om Sophy aan te klagen. Alles was altijd haar schuld. Twee agenten gingen bij haar langs, maar ze was even een ommetje gaan lopen. Paniek in de tent. Eva de superjuf bleef op school wachten als de geduldige Theresa. Auguste’s vader kwam om vier uur thuis, maar ging expres zijn zoon niet zoeken. Het kon hem niets schelen wat er met zijn kind gebeurde: als Sophy maar zwartgemaakt werd, dan was alles goed.

De politie kwam nogmaals bij Sophy langs en de agenten vonden haar nu thuis, weer enigszins bijgekomen inmiddels. “Ik heb toch een dag vrij? Dan hoef ik toch niet Auguste’s vader nog te controleren of die onze zoon wel gaat halen?”, vroeg ze de agenten verbaasd. “Ik heb even de tijd om bij te werken, dat is hard nodig”. De agenten begrepen Sophy volkomen en vertrokken. Wat Sophy niet wist, was dat Auguste nog altijd op school was. Pas om half zeven ‘s avonds was zijn vader bereikbaar. De politie was ook bij hem thuis geweest, maar was zo dom geweest om de jongen niet mee te nemen. Noch naar hem noch naar Sophy. Die belde haar ex op om te vragen wat er aan de hand was en hij loog dat hij om vier uur al thuis was gekomen. De volgende dag liep Sophy naar juf Monica toe en zei op luchtige toon: “Er was niets aan de hand hoor gisteren. Auguste’s vader was om vier uur al thuis. Hij moest ergens naar toe en de jongen had gewoon zelfs met twee moeders mee mogen gaan naar huis”. Juf Monica explodeerde en schreeuwde over het hele schoolplein, terwijl alle ouders het hoorden, dat er wel degelijk iets aan de hand was en hoe Sophy het lef had om haar kind niet te komen halen. Dat ze Jeugdzorg erbij had gehaald en wat nog allemaal meer. Sophy wist niet wat ze hoorde en werd woedend. Het was háár schuld toch niet dat haar ex niet voor hun zoon kon zorgen? Nou, daar had je het bewijs dan, van hoe slecht hij als vader was. Ze vond het heel erg dat haar kind klaarblijkelijk lang op school had gezeten, maar dat was niet nodig geweest. Monica had immers haar formulier met nieuwe contactgegevens van zowel haar als haar ex een halfjaar daarvoor netjes gekregen? Waarom had ze die niet genoteerd dan? En dan nog een grote mond dat het Sophy’s schuld was. Ze deed aangifte van smaad bij de politie, maar die was onwillig en keerde zich ook nog tegen haar: ze belden wéér Jeugdzorg met de leugen dat zíj een rare moeder was. Iemand had haar daar dus wel héél erg zwart gemaakt …

Jeugdzorg haastte zich naar Sophy toe en liet haar zien wat er allemaal in het dossier van haar zoontje stond. Ze schrok zich lam van wat ze las. Allemaal leugens over haar en van die ene dag waarop haar ex haar kind niet had gehaald, hadden ze een soort apotheose gemaakt. Het was één groot plan om haar de kinderen af te pakken en de leerplichtambtenaar Henk was net zo medeplichtig als al die vrouwen van de school. Jeugdzorg en de Kinderbescherming hadden echter tabak van die leerplichtambtenaar en gaven Sophy gelijk. Ze schreven wel een lelijk dossier over haar, want dan konden ze haar een volgende keer wéér pakken en weer subsidie krijgen, zodat ze hun baan zeker waren, maar verder lieten ze haar met rust.

Het verhaal kreeg vele staartjes en zelfs toen de kleine Auguste groot werd en naar de middelbare school ging, bleef juf Monica hem achterna zitten. Deze keer werd ze gesteund door juf An, de intern begeleider van school, die altijd alles wat je tegen haar zei, verkeerd verstond en nog verkeerder in haar dossier noteerde. Nog een posthume poging om Sophy haar kinderen af te pakken en nog gemener dan alle eerdere pogingen, want nu werd de vrouw er ook nog van beschuldigd dat ze zogenaamd psychiatrisch patiënt zou zijn. Ze was nog nooit bij een psycholoog of psychiater geweest en wist niet wat ze zag bij wat haar allemaal ten laste was gelegd, maar Jeugdzorg, dit keer in Friesland waar ze naar toe was verhuisd om eindelijk rust te krijgen van die kwaadaardige schooldirectrice, kende haar daar niet en kon het alwéér niet zetten dat ze zo’n liefdevolle moeder was. Wéér werd ze volkomen zwart gemaakt en weer liep ze gevaar dat ze haar kinderen kwijtraakte aan haar ex, die helemaal opgehemeld werd door die nieuwe kliek van Jeugdzorg. Ze diende klachten in bij alle directeuren en publiceerde haar verhaal keer op keer, maar niemand, niemand luisterde. Ze had stapels getuigenissen ontvangen van haar vrienden, die zowel haar als haar kinderen en haar ex kenden. Maar bij Jeugdzorg negeerden ze letterlijk alles. Eén van haar vrienden was zelfs helemaal naar Leeuwarden gereden om voor haar te getuigen, maar alles verdween in een diep gat. Ze wilden haar klein krijgen en gingen daarvoor tot het einde.

Als het deze keer maar weer goed ging en er iets gebeurde, waardoor ze weer een tijdje met rust gelaten zou worden … Als het nu maar eens écht stopte … ze durfde het niet eens te denken, zo erg als de beschuldigingen tegen haar waren. Het was van A tot Z gelogen, maar het was gevaarlijk dat ze nu psychisch werd belasterd. De politie was tegen haar opgezet door deze vuile kliek mensen, dus daar kon ze niet naar toe. Naar de GGZ gaan en zich dan maar laten testen was ook geen optie, want Jeugdzorg wás de GGZ. Die hadden toch al geen objectieve tests en ze zouden de kans aangrijpen om haar voor gek te verklaren. Ze hoopte er maar het beste van en beloofde haar publiek dat ze zou schrijven hoe het haar verder verging …

Cheers,

Sophy

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, die vrij van copyright zijn, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn weblog en facebook aanwezig zijn.

Twitter: @sophyvass   –   facebook/sophyvass   –   LinkedIn