Omgaan met jeugdzorg en kinderbescherming

Op het moment dat je zwanger wordt, word je gevolgd door de verloskundige en soms door artsen. Er wordt je precies verteld wat je kunt verwachten en vooral ook hoe je dient te reageren. Als je kind er is, wordt het gemonitord door het consultatiebureau. Dat kán erg veilig voelen, maar als je je opvoeding anders in gedachten hebt dan het geëikte model, wordt de sfeer al gauw grimmig.

moederenbabyIn de tijd van industrialisatie, die begonnen is aan het einde van de 18e eeuw, gingen mensen opeens massaal in steden wonen. Ze wilden het materieel gezien beter krijgen, dus gingen zowel mannen als vrouwen hard werken voor de kost. Dat betekende dat moeders een minder warme band kregen met hun kinderen. Zo ontstond er een nieuwe gedachtengang over hoe je een kind zou moeten opvoeden. Wat waren de veranderingen?

  • een kind moest geboren worden in het bijzijn van een arts, liefst in een ziekenhuis, waar veel lawaai en licht is
  • het baby’tje moest onmiddellijk getest worden (apgar-score) en op de kop gehouden worden om de beentjes te strekken
  • de moeder hoefde geen borstvoeding meer te geven: er was toch poedermelk?
  • je mocht een baby niet optillen en bij je dragen, want dat zou slecht zijn voor zijn/haar motorische ontwikkeling
  • een baby moet dus vér weg van de moeder in een kamer gelaten worden met een babyfoon en dan vooral slápen. Alleen in geval van honger, mag hij/zij opgepakt worden en even gevoed en geknuffeld worden. Daarna als de wiedeweer weer in bed ermee
  • kinderen moeten hard aangepakt worden: een strenge opvoeding maakt goede mensen van ze. Zachtheid en tederheid staan voor zwakte
  • de drie r-en: reinheid, ritme en rust
  • gelijk een flink stel vaccinaties er injassen is belangrijk voor je kind. Dat wordt nog altijd gevonden, terwijl het toch wel enigszins achterhaald is. In vaccins zitten restjes kwik. Daar kunnen kinderen autistisch van worden en daarom is het goed om even na te denken hoe je het beste met die vaccinaties om kunt gaan. Ik schrijf er nog over en dat artikel vind je dan onder het kopje ‘Gezondheid’ op deze website.

Als je dat hierboven zo leest, is dat nou niet echt een liefdevolle benadering. In die harde tijden, waarin moeders hard moesten werken, waren kinderen al gauw ‘hinderen’. Zie je ook dat veel van deze dingen nog altijd gelden? Toen ik mijn kinderen kreeg en ze bij me wilde houden, begonnen de kraamverzorgsters te protesteren: de baby moest en zou alléén in een kamer in bed liggen en ik mocht er niet bij. Ik was in de tijd van de oudste nog erg onzeker en ik zag dat ze elke dag een rapport bijhield. Ik was als de dood dat ze over me zou schrijven dat ik een dwars mens was, want daar zou ik problemen mee kunnen krijgen. Herken je dit soort dingen in je eigen ouderschap? Ik was dan ook heel blij, beide keren, toen die kraamvrouwen weer weggingen.

We leven in een behoorlijk bemoeizuchtig land. Hier in Nederland willen mensen dat jij alles net zo doet als zij, anders herkennen ze zichzelf niet in jou en voelen ze een afstand. In mijn land van afkomst, Griekenland, gaan mensen veel relaxter met elkaar om dan hier en laten ze een ander meer in zijn of haar waarde. Daarom ga je hier het beste om met mensen, die ongeveer net zo denken als jij zelf. Maar als je de dingen ánders doet dan de meeste mensen, kan dat behoorlijk eenzaam zijn!

Als je dus je kind veel draagt en bij je houdt en later met hem/haar overlegt over veel dingen in plaats van direct regels te stellen, kun je veel meemaken. Het kan zelfs zo gek worden dat mensen je zó raar vinden, dat ze achter je rug om Jeugdzorg (tegenwoordig ‘Veilig Thuis’ geheten) bellen met een klacht over jouw ouderschap. Ik vind overigens wel dat je je kinderen niet te veel moet ‘pamperen’. Als ze aangeven dat ze meer vrijheid of afstand willen, dien je ze die te geven. Als ze zich onaangepast gedragen, moet je ze helpen om dat niet meer te doen. Daar krijgen ze immers last mee in de samenleving en dat gun je je kind toch niet.

Je moet weten dat onder het woord ‘kindermishandeling’ niet alleen mishandeling valt, maar ook ‘verwennen’. Reguliere opvoedkundigen vinden al gauw dat je je kind niet genoeg loslaat. Jij kunt vinden dat je je kinderen moet beschermen tegen bijvoorbeeld pestkoppen op school, maar deze mensen vinden dat je je kind aan moeilijke situaties moet blootstellen, onder het mom van: ‘ze moeten het zelf leren oplossen’. Zelf ben ik het daar mee oneens. Natuurlijk kan het best zo zijn dat je kind handig genoeg is om pestkoppen zelf aan te pakken. Maar er zijn ook kinderen die dat niet kunnen en die hebben daar gewoon hulp bij nodig van jou. Ieder kind is anders!

De Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) en Jeugdzorg / Veilig Thuis hebben ontzettend veel macht. Onder toezichtstelling (OTS), uithuisplaatsing, gedwongen behandeling door een psychiater of in een dagverblijf … het zijn allemaal dwangmiddelen, die opgelegd kunnen worden. Je zou niet de eerste zijn die dat overkwam, hoewel dat beslist niet hoeft. Ik schrijf dit artikel om je te helpen met deze instanties, die in feite geen slechte bedoelingen hebben: ze willen eigenlijk het beste voor je doen, maar ze oefenen macht uit en zijn daardoor meestal niet in staat om iets goeds te bewerkstelligen. Bovendien doen ze niet aan ‘waarheidsvinding’ en is hun advies aan bijvoorbeeld een rechter meestal gewoon waardeloos. Ze hebben geen verstand van opvoeden en gevoelig zijn ze ook al niet. Het zijn vaak vrouwen en die vrouwen zijn meestal zelf moeder. Hoeveel vertrouwen heb jij in een ‘opvoedkundige’, die er vrijwillig voor kiest om haar gezin in de steek te laten om zelf carrière te gaan maken?

Mocht je in een situatie zitten, waarin je wordt veroordeeld vanwege je liefdevolle opvoeding en deze instanties achter je aan krijgen, dan zijn er beslist mogelijkheden om ze weer weg te krijgen. Omdat ze niet invoelend zijn, weten ze nooit zeker of ze er goed aan doen om je met rust te laten. Ze blijven dus graag plakken. Bovendien levert hun dat subsidie op = een vaste baan. Zoiets heet belangenverstrengeling en dat zou niet moeten mogen. Toch gebeurt het. Wat zijn dingen, die helpen om ze toch weg te krijgen?

  1. een goeie ouder zijn, dat als allereerste!
  2. het is vreselijk om te zeggen, maar een hoge opleiding of academische titel wil nog wel eens helpen. Maak smeuïg gebruik van je titel!
  3. heb je een niet-academisch en/of aan kinderen gerelateerd beroep, probeer dan iets te verzinnen, waardoor je beroep toch met kinderen te maken heeft. Als kapper ben je ook een beetje coach, bijvoorbeeld en als automonteur breng je je kinderen kennis over auto’s bij. Als huisvrouw bestaat je leven zelfs alleen maar uit kinderen, dus wie weet er meer over dat onderwerp dan jij? Enzovoort. En laat je kinderen ook echt kennismaken met jouw beroep, wat het ook is. Behalve als je prostituee of crimineel bent uiteraard
  4. héél zeker van jezelf zijn en niet toegeven aan onredelijke eisen
  5. je moet altijd met ze blijven communiceren
  6. laten zien dat je niets te verbergen hebt en dat moet oprecht zijn
  7. hen niet achter jouw rug om met elkaar laten communiceren: jij houdt zelf contact met alle instanties en houdt ze op de hoogte
  8. het is verboden dat instanties onjuiste informatie over je geven
  9. een klacht indienen
  10. laat hen zien dat jij heel wat over opvoeden weet en dat je niet zomaar aan het pionieren bent
  11. als je hun een brief of e-mailbericht stuurt, moet dat in goed Nederlands zijn. Laat iemand het nakijken als je niet goed in taal bent. Ze nemen mensen die slecht schrijven, standaard niet serieus. Dat is discriminatie, maar zo werkt het wel, dus hou daar alsjeblieft rekening mee.

En dit moet je NIET doen:

  1. in paniek raken en schreeuwen of huilen
  2. de instantie niet bij je thuis dulden. Dat heet ‘tegenwerking’ en dat is heel slecht voor je kinderen.
  3. Zet áltijd het belang van je kind(eren) op de eerste plaats
  4. je onzeker tonen
  5. de indruk geven dat je eigenlijk niet veel weet over opvoeding en dat je maar wat uitprobeert

Spelen de problemen zich op school af? Laat problemen niet escaleren, want dan raakt je kind onnodig getraumatiseerd. Als ouder weet je dat het niet goed gaat met je kind, als je je onrustig voelt en je niet kunt concentreren, terwijl je kind op school zit. Laat dat niet sudderen, want je weet uit eigen ervaring dat een ongelukkige jeugd je kind nog wel 30 jaar lang kan dwarszitten in het leven. In dit artikel geef ik je raad om om te gaan met de school van je kind(eren).

De beste raad die ik je kan geven, is dat je heel stevig in je schoenen staat. Als je onzeker bent, ben je een gemakkelijke prooi. Scholen geven niet graag toe dat ze iets fout doen en geven ouders direct de schuld, wanneer er iets misgaat met een kind. De leerkracht is niet de ouder van jouw kind, dus die voelt het verdriet van jouw kind niet in zijn/haar hart, maar jij wel! En jij kent je kind beter, want het woont bij jou. Wees daar heel duidelijk over bij jeugdzorginstanties, ook al gedraagt je kind zich heel anders op school dan thuis. Eigenlijk is dat juist een indicatie dat er iets niet goed gaat. Een kind moet zichzelf toch niet in tweeën hoeven delen?

Ga eventuele strijd met jeugdzorginstanties op een intelligente manier aan. Vraag eventueel hulp van een advocaat of maatschappelijk werker. Je kunt ook altijd mijn hulp vragen. Ik ben eerstegraads docent met heel veel ervaring in het onderwijs en daarnaast moeder van twee kinderen. Ook heb ik veel ervaring met deze instanties.

Als je je kinderen zonder trauma’s aan de maatschappij wilt afleveren, moet je ze liefdevol opvoeden. Ze harden, zoals veel ouders menen te moeten doen, heeft juist een destructief resultaat, want zo ontneem je ze het talent om later te kunnen voelen. Iemand die niet voelt, leeft niet!

 

©Sophia Vassiliou 2016 – 2017

Twitter   –   Facebook   –   LinkedIn

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, die vrij van copyright zijn, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn weblog en website aanwezig zijn.

 

Tags: AMK, jeugdzorg, omgaan met jeugdzorg, kinderbescherming, RvdK, kindermishandeling

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction