Fidel Castro, danzón en de toekomst van Cuba

Fidel Castro en zijn eerste echttgenote Mirta Diaz Balart

Terwijl in Marokko twee mannen opgepakt zijn vanwege homoseksualiteit, bij Lufthansa gestaakt wordt, niemand weet dat het vandaag niet-winkeldag is en het AMC extra bedden heeft neergezet vanwege grote toestroom van ouderen, is op Cuba de beroemde en ook notoire Fidel Castro overleden. 90 jaar werd hij. Was hij zo stoer als we hem vonden?

Fidel Alejandro Castro Ruz, zoals de man volledig heette, heeft Cuba meer dan 50 jaar stevig bestuurd. Ik heb hem ondanks zijn fikse dictatoriale trekken altijd toch wel stoer gevonden, maar hier op de site van de NOS vond ik een video van hem uit 1959. Er stond bij geschreven dat hij ‘weer eens loog zoals altijd’ en dus moest ik hem beluisteren: wat werd er nu weer over Castro beweerd? Maar ik schrok er eigenlijk van hoe onverschillig hij was. Hoezeer hij op zichzelf gericht was en helemaal niet op zijn volk. Hoe hij wel een soort van slachtoffercomplex leek te hebben. Dat was me eerder nooit opgevallen.

Ja, op Cuba is het mooi weer, zijn de mensen vrolijk en discrimineren ze elkaar niet. Toch wonen er mensen van alle rassen en afkomsten, die je je maar kunt voorstellen. Misschien dat ze geen tijd hebben voor racisme, wie zal het zeggen? Ze hadden en hebben het nog steeds financieel moeilijk. Hoe kan een heel eiland, tweeënhalf keer zo groot als Nederland met ruim 11 miljoen inwoners, leven op de opbrengsten van niet veel meer dan tabak, rum en rietsuiker? Ze zijn in het geheel niet meegegaan met de tijd. Mocht waarschijnlijk niet van Castro, die zelf ook nog in de jaren ’50 van de vorige eeuw leefde.

Wat ik in ieder geval niet wist, was dat ze op Cuba een voortreffelijk zorgsysteem hebben. Er is een hoge levensverwachting en de kindersterfte is ontzettend laag. Onderwijs hebben ze er ook, want nog niet eens 1% van de bevolking is analfabeet. Ik hoop dat die voorzieningen mogen blijven, terwijl dit prachtige eiland een zevenmijlssprong richting de 21e eeuw gaat maken.

Een idee van Cuba

Waar ik nog geen informatie over kan vinden, is mijn vraag die eigenlijk gelijk rijst: wie wordt nu de leider van Cuba? Zouden ze verkiezingen gaan houden? En zouden de mensen dan verstandig genoeg zijn om een goeie man of vrouw te kiezen? Er moet misschien een provisoire regering komen, die een partijenstelsel en wat andere democratische rechten gaat invoeren, zit ik zo te peinzen. Fidels broer Raúl, die sinds een jaar of 10 zo’n beetje probeert te regeren, lijkt me best een wijze man. Ik hoop dat ik dat goed gezien heb en ik wens dit schitterende, paradijselijke eiland een evenzo paradijselijke toekomst. Met economische ontwikkelingen die in goede banen worden geleid, zodat het kapitaal het niet gelijk gaat overnemen. Met vrijheid voor de burgers die niet voor chaos gaat zorgen en met rust en eensgezindheid in het land.

Hier hoort uiteraard muziek bij. Op zoek naar originele Cubaanse muziek vond ik een stijl, die ‘danzón’ wordt genoemd. Ik had er nog nooit van gehoord en ontdekte binnen een minuut dat dat érg is. De Wikipedia zegt dit over de danzón:

De danzonstijl is een synthese van Franse barokmuziek (met name door middel van het instrumentarium, bestaande uit: dwarsfluit, violen, altviolen, cello, contrabas en piano, aangevuld met timbales, claves en conga) en Afrikaanse muziek, die in de jaren veertig en vijftig van de 20e eeuw populair werd. De danzon is een instrumentale stijl, bedoeld om paarsgewijs op te dansen. Typerend voor de danzon is de clave cinquillo. In de jaren zestig werd een montuno slot gebruikelijk.

En zo klinkt die danzón. Dit is Danzón no2, gecomponeerd door Arturo Márquez, die overigens uit Mexico komt. Dit is het beroemdste stuk van deze muziekstijl. Die is door heel Centraal- en Zuid-Amerika gegaan als een positieve frequentie met haar wortels in Cuba. Als ik hier zo naar luister, dan zegt het me hoeveel cultuur er daar in dat prachtige werelddeel is en het geeft een belofte voor een fantastische toekomst:

Het wordt gespeeld door het Orquestra Sinfónica Simón Bolivar, onder leiding van de Venezolaans dirigent Gustavo Dudamel.

Cheers,

Sophy

 

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, die vrij van copyright zijn, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn weblog en facebook aanwezig zijn.

Twitter: @sophyvass   –   facebook/sophyvass   –   LinkedIn

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction