En nu eruit met dat alter ego!

Ja hup, we kegelen het uit je. Het is niet van jou, zo constateerden we. Dus waarom zou je nog langer met iets rondlopen wat een ander toebehoort? Vooral omdat het van dat gekke mens Delilael is. Nog erger: die wil je toch niet in je hebben en nu kan het eruit hoor. Vanochtend ben ik met de eerste persoon bezig geweest, die het er uitgejast wilde hebben. Het is er nog niet uit, maar ik had ook gezegd dat ik er twee consulten van echt wel 2 uur voor nodig heb. Als het iets meer is, ga ik niet zeuren over de tijd. Dat beloof ik je.

Dit is alweer een drieluik. Eerst over voedingsstoffen en nu over je alter ego. De waarheid is dat ik nu pas, al doende, precies kan vertellen wat dit allemaal inhoudt. Je alter ego dat is eigenlijk dus een eigenschap die niet van jou is. Maar het is meer! Het kan iets zijn waar je ontzettend mee worstelt of iets wat je van nature al hebt, maar wat niet meer spontaan gaat, omdat het ook je alter ego is. Dan kun je dat niet meer ontspannen doen.

Nog even een klein kort voorbeeldje, want lang wil ik er niet meer op ingaan. Het gaat eruit, immers! Maar je hebt er wel recht op om te weten wát er nou uit je gaat. Voorbeeld dus. Vanochtend had ik een vriendin op consult en die had als alter ego faalangst en denken dat je niets kunt. Dat was iets waar ze het ook wel vaak over heeft: “ik krijg mijn werk niet voor elkaar en moet altijd overal strijd voor leveren. Ik kán ook heel veel dingen niet”.

Nou, ondertussen vraag je haar iets te doen en ze doet het onder omhaal en helemaal perfect. Incapabel is ze dus beslist niet! Het is meer het gevoel dat ze het niet kan en dat geeft faalangst. Die faalangst brengt dat ze zich er (bijna) niet toe kan zetten om iets te doen, vooral wanneer het moet. Bij mijzelf zitten alle alter ego’s erin, ook al zitten ze minder diep (schijnt) en ik ken dit heel goed van mezelf. Als ik ‘s ochtends per ongeluk de gedachte heb van: ‘straks ga ik stofzuigen’, kun je er donder op zeggen dat ik dat ten eerste straks NIET doe en ten tweede dat het dagen gaat duren totdat ik het weer wél kan. Dat is als je faalangst als alter ego hebt, maar als het heel diep in je zit, komt er niets meer uit je en vind je ook niets meer leuk. Dan heeft het je te pakken.

Als je alter ego is dat je wilt dat mensen iets in je zien, kan dat eenvoudig uitpakken. Dan ga je gewoon hard werken om zo goed in iets te zijn, dat de mensen je wel móeten opmerken. Zit het dieper, dan wordt het ziekelijk en ga je dingen stelen van anderen, zodat JIJ gezien wordt en die ander dus niet. Maar ook als het niet zo diep in je zit, heb je er last van. Het voelt dwangmatig, wat de eigenschap van je alter ego ook is. Het is eigenlijk een uitvergrote, groteske eigenschap van Delilael en nu gaat die eruit.

Hoe gaat dat verwijderen?

Het zit muur- en muurvast, want Delilael zat flink in de rats, toen ze uiteenbarstte in zoveel stukken. Ze klampte zich aan iedereen vast, want ze moest en ze zou macht hebben en dat ging even helemaal mis. Daarom is die eigenschap van haar ook een alter ego bij je geworden: hij zit diep in je systeem en je denkt dat het een stuk van jou is. Nee, is het niet. Maar je hebt er wel altijd mee moeten omgaan.

Wat ik tot nog toe bij iedereen zie, dat zijn enorme zwarte vette wolken. Alles is pikzwart en er is een brede en diepe schacht, die vanuit je hersenen ergens naar beneden toe gaat. Naar ergens onder je. Dan komen er eerst nog andere mensen vrij, die op jou hebben geteerd. Die moeten eruit en dat is veel werk. Ze zitten ook weer muurvast en vaak schamen ze zich voor wat ze met je gedaan hebben. Nog vaster. En ze wilden het geheim houden … Ik leg er kaarten bij en dan krijg ik die mensen er wel uit. Door de kaarten weet ik nog weer beter waarom ze er zitten en dat is de enige manier om ze te verwijderen. Ze moeten immers de macht die ze over je hebben, opgeven en dat doen ze niet zomaar.

Als de andere mensen uit je zijn, ga ik diep de schacht in. Het lijkt wel een ondergronds kasteel daar met een heleboel ruimtes en kamers. Daar zit je alter ego allemaal niet! Ik moet verder. De kamers moet ik naar boven takelen, zodat ze er niet meer zijn. En trekken en doen en dieper en nog dieper … ergens staat weer iemand in de weg, tegen te houden dat ik het alter ego er uittrek. “Ga er es uit, je stinkt!”, roep ik het mens toe en eindelijk is ze weg. Nee, niks weg. Dit is iemand die mijn geliefde per se in de problemen wil houden (met hem ben ik bezig). Waarom? Om werk te houden? Om te kunnen zeuren dat ze zulk goed werk voor hem doet? (Doet ze niet). Ja dat was het en nu eruit met die griet.

Nog een griet, ook eruit. Zooo, nu gaat de hele schacht eruit, geloof ik. Delilael zit ergens beneden. Ik kan haar al zien en voelen, maar kan er nog niet bijkomen. Er zitten nog allemaal andere types in de weg te zitten. Over dit stukje dat ik net beschreef, heb ik meer dan een uur gedaan en het was ontzettend ingespannen. Iemand bevrijden van z’n alter ego is geen fiets repareren!

Nu je weet hoe het werkt, ga ik verder. Mijn vingers zijn bevroren van het typen en ik moet nog een boel doen vandaag aan andere dingen. Fijne dag! Ik heb wel muziek en die is van ABBA: Me and I. We weten nu dat het eigenlijk Me and Delilael is, maar goed:

 

©Sophia Vassiliou 2017

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, die vrij van copyright zijn, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn weblog en website aanwezig zijn.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction