Basisinkomen: mijn visie en een idee

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Voordat ik begin met mijn relaas aangaande een basisinkomen voor iedereen, deel ik eventjes een wattefak-ervaring met je. Vroeger had je Aha-Erlebnisse, tegenwoordig hebben ervaringen eerder een wattefakgehalte, zeg maar.

Goed, ik had dus zo’n brief van Postnl liggen, waarop vermeld stond dat ik €2,34 moest betalen aan portokosten. Blijkbaar vergeten een brief te frankeren?? Toch niet, want ik kon me mijn laatste verstuurde brieven nog herinneren en daar zaten zéker postzegels op. Ik heb een weegschaaltje en daardoor weet ik óók zeker dat er voldoende roze hartjeszegels op zaten. Ja, lach maar, maar die heb ik gekocht, omdat ik vind dat we best heel aardig voor elkaar mogen zijn. En dat zie je dan aan zo’n postzegel. Handig toch!

Enfin, ik naar postnl.nl, oneindig lange code intypen – hoeveel mensen vergeten eigenlijk hun brieven te frankeren?? – en kijken wat dat nou voor brief was dan, waarvoor ik moest bijbetalen. Wat denk je dat ik te zien kreeg? Wel, mijne dames en heren, dat was één LEGE envelop. Zo’n langwerpige, waarin je een A4-tje dat je eerst, na veel gevloek en getier, ijverig in drieën hebt weten te vouwen, kunt herbergen. Ik ben vergeten er een screenshot van te maken. Blijkbaar heb ik dus per ongeluk nog een extra envelop meegenomen en zat die vastgeplakt aan mijn echte brief. Die is blijkbaar meegegaan de brievenbus in. Ik heb het eventjes vermeld op hun website, omdat dat kon en ik het zwaar debiel vind.

Een basisinkomen: paradijs?

Dat was mijn wattefakervaring van vandaag. Op naar het onderwerp! Een basisinkomen voor iedereen, dat is iets wat gewoon paradijselijk klinkt. En laat niet alleen mijn website en blog, maar ook mijn hele leven zelfs, daar nou over gaan! Het paradijs op aarde, dat is waar ik voor gekomen ben. Om aan te kondigen dat het eraan komt en om het te helpen verschijnen. Toch ben ik niet voor dat basisinkomen. Hoezeer ik het zelf ook ontzettend goed zou kunnen gebruiken en hoe eerlijk het ook zou zijn als wij dat kregen. En heel veel mensen meer, want dat vind ik wél.

Waarom ben ik er toch niet voor dan? Dat zal ik je vertellen. In de jaren ’60 had je een Witte-Fietsenproject in Amsterdam. De gemeente had een aantal fietsen gekocht voor algemeen gebruik en die wit geverfd. Iedereen mocht ze vrij gebruiken en ze na gebruik ook weer ergens stallen, zodat een ander hem kon pakken. Nou, m’n lieve lezer, dat liep dus helemaal de gracht in! Er waren gewoon een heleboel mensen die het verschil tussen het mijn en dijn niet zo wel verstonden. Die pikten zo’n fiets in, verfden hem roze, groen of zwart en hielden hem vervolgens voor zichzelf. Waarom? Omdat dat mensen met een complex zijn, die zich altijd en eeuwig onzeker, onveilig en onbeschermd voelen. Die moeten alles zelf hebben. Je hebt trouwens ook mensen wier complex het is dat ze altijd alles verpesten.

In diezelfde jaren ’60 werd een meisje geboren, dat na haar geboorte verkracht werd, waarbij haar lichtlichaam openging. Iedereen kon zomaar van alles uit haar wegstelen en 6 miljard mensen maakten zich daar schuldig aan. Ik heb nóg altijd niet alles terug wat van mij is! De hele wereld ging eraan kapot. We raakten vergeven van negatieve mensen overal waar je kijkt, die hoge posities kregen, ziektes die we nog nooit meegemaakt hadden, we raakten ons gezin kwijt, onze rechtmatige partner en kinderen, onze baan, letterlijk álles!! Het plebs aan de macht, help me mama!!!

Moet je nog meer voorbeelden? Letterlijk ALLE initiatieven, waarbij er bezit gedeeld wordt, lopen uit op gigantische ruzies. In communes en andere leefgemeenschappen wordt steeds meer gekozen voor het delen van zo weinig mogelijk spullen en ruimtes. Waarom? Omdat er erg veel van dit soort onzekere mensen zijn, die alles verpesten.

Als je aan iedere inwoner van dit land bijvoorbeeld €600,00 per maand uitkeert als basisbehoefte voor het leven, heb je heel erg veel mensen die dan een paar duizend euries in de maand gratis krijgen. Verdienen ze daar nog bij, dan betalen ze dat weer terug via de belastingen – zo heb ik begrepen dat het eventueel vormgegeven zou worden – maar zo niet, dan is het van jou.

Zelf, als uitgeputte en zieke alleenstaand moeder, zou ik niet meer gaan werken als ik dat geld kreeg. Niet voor altijd, maar welzeker een jaar om even op adem te komen. Maar ik ben niet de énige in dit land, die uitgeput is! Hoeveel mensen staan er niet onder grote druk van een zware baan? Hoeveel mensen hebben er niet een veel te hoge baan, die ze eigenlijk niet aan kunnen, maar niet willen opgeven en geraken in een burn-out? Al die mensen gaan eerst eens even een héle lange tijd bijkomen, genieten, op vakantie en weet ik wat allemaal nog meer. Hun kinderen en partner krijgen ook €600, dus dat tikt lekker aan …

Echt waar, geloof me: het hele leven ligt onmiddellijk plat, zodra dat basisinkomen een feit is. Als de omstandigheden in het leven niet veranderen, tenminste. We hebben dan gewoon niemand meer die nog werkt. Winkels zijn leeg, ja webwinkels ook, want je moest eens weten hoeveel werk een webwinkel betekent en hoe weinig je er meestal mee verdient. Geen eten in de supermarkt, geen kleding, boeken, cd’s, auto’s en lampen meer in de winkels. Niemand meer die het land bewerkt, de dieren verzorgt, administratie verzorgt of boeven in ieder geval probéért te arresteren.

Voor de administratie is het misschien wél goed trouwens, want laten we eerlijk wezen: wat er allemaal geregistreerd wordt tegenwoordig, daar wordt niemand vrolijk van. Daar hebben mensen dan ook geen trek meer in, dus dat stopt dan. Hoewel het soms ook juist handig is dat dingen wél geregistreerd staan, maar dat merk je dan vanzelf wel.

Er zullen echt nog wel mensen zijn, die wél werken. De mensen die nu naarstig op zoek zijn naar werk, waarschijnlijk; om een voorbeeld te noemen. Maar werknemers hebben nu al behoorlijk wat in te brengen in een bedrijf en kunnen bijna niet ontslagen worden. Als ze een basisinkomen hebben en het salaris niet meer zo hard nodig hebben, zullen ze nog veel meer eisen gaan stellen aan hun werkgever. Welke uren ze willen werken, welke dagen, bijvoorbeeld. Geen klant meer te vangen voor bedrijven op zo’n manier natuurlijk. Wel moeilijk hoor.

Als kritisch ingestelde burger weet je dat het hele maatschappelijke leven en vooral de economie, kunstmatig hoog worden gehouden. Dat geldt niet alleen voor bijvoorbeeld huizenprijzen, maar ook voor banen die kunstmatig in stand worden gehouden. Er moet immers werkgelegenheid zijn en het moet lijken alsof ieder bedrijf een keihard werkende staf heeft. Echt, ik heb in mijn tijd als bedrijfstrainer heel wat gezien aan executives met een enorm salaris, die gewoon één dag in de week werkten! Je moest eens weten wat er allemaal opgehouden wordt in het bedrijfsleven. Dat is niet alleen bij de overheid!

Wereldwijd

Maar het basisinkomen wordt niet alleen in Nederland ingevoerd, als het zover komt. Het moet wereldwijd gedaan worden, zo heb ik gelezen en dat snap ik. Mijn gedachten gaan direct naar China! Al die mensen die daar voor een paar cent hard moeten werken, die gaan zichzelf echt niet meer als slaaf laten uitbuiten! En gelijk hebben ze. Maar weet je, ik ging dus potjes voor crèmes bestellen uit China en ik zag zo’n beetje de prijzen in de groothandel. Als je 1000 potjes koopt, betaal je 2 cent per potje! Hoe denk je dat zo’n fabriek winst maakt, als ze hun spullen zó goedkoop moeten verkopen? Als hun werknemers eisen gaan stellen aan werkomstandigheden en salaris, zijn ze vandaag gelijk failliet. En wij ook, want dan moeten wij nóg meer betalen voor een potje crème. De heren directeuren moeten immers hun riante woning en salaris behouden, wat de rest van de wereld ook doet!

Ook machthebbers krijgen een basisinkomen!

Wie er óók doorgaan met werken, dat zijn dus die directeuren en een zootje andere ambitieuze types. En dat zijn nou precies degenen die je níet meer aan het werk wilde. Of in ieder geval: niet meer aan de macht! Maar die krijgen een ongebreidelde macht als we dit toepassen. We zijn allemaal afhankelijk van hen, want niemand heeft de kracht meer om zo hard te werken als ‘vroegah’ en dus kunnen ze ons zo hard uitknijpen als ze willen.

Mijn idee: heel effetjes geduld

Laten we eerst eventjes wachten totdat die negatieve types van de wereld verdwijnen. Je mag me voor gek verklaren, maar dat gaat gebeuren en wel snel! Ze moeten uit families worden losgeweekt. Dat is het probleem. Als je inziet dat je met zo’n drol getrouwd bent, laat gelijk los! Zorg dat die drol je kinderen niet meekrijgt en zo draag je bij aan een wereld, waarin er gewoon geen plek meer is voor mensen die misbruik maken van anderen en zich in anderen vastplamuren enzo.

Nog één? Als je een leidinggevende functie hebt en je hebt van die zuigende types voor je werken, geef die dan geen ruimte meer. Ik weet dat het moeilijk is, maar zo weet je ook hoe moeilijk onze wereld in elkaar zit. Perk ze in door gewoon rechtvaardig te zijn. Duwen ze een ander aan de kant, dan duw jij hén opzij. Je geeft ze een lagere positie, minder uren en als het even kan gelijk oneervol ontslag. Ik weet dat ik hard ben, maar deze mensen zijn óók hard en zij maken alles kapot met hun ego.

Heb je zulke vrienden of familie? Snoer ze de mond en hou ze buiten de deur. Dat gaat echt niet snel, want ze hebben zich in je vastgebeten. Ze gaan over je roddelen, je voor gek zetten, je een poot proberen uit te trekken met geld en weet ik wat allemaal voor trucs. Als er iemand is die dat heel goed weet, dan ben ik dat wel. Ik heb twee zulke ouders gehad en niemand in mijn hele wijde omgeving die normaal was of lief. Je moet klaar zijn voor een gevecht en kortaf tegen ze zijn. Geen aandacht geven, want dan frutten ze zichzelf nóg vaster.

Heb je zo’n leidinggevende, probeer dan te verkassen naar een andere afdeling of zelfs een andere baan. Of ga thuis werken, er is vast een oplossing! Klagen over zulke mensen bij je baas heeft meestal een nadelig effect voor jezelf, want dit soort mensen schaamt zich zelfs niet om je jouw computer in te breken en je werk te stelen. Zulke dingen. Vertel je collega’s niet alles wat je doet, berg je bestanden ook op een usb-stick op waar niemand van weet (of ergens anders) en ga die collega zelf te lijf. Gewoon door kortaf te zijn, geen aandacht te geven en zoveel mogelijk je eigen weg te gaan. Laat dit soort mensen maar merken dat je niet meer accepteert dat ze bovenop je zitten. Je bent geen stoel!

En als het moeilijk is, weet dan dat het jouw schuld niet is dat die types bestaan, dat ze je collega’s zijn, ook al heb je ze zelf aangenomen. Ze hadden zich enorm opgepimpt, waardoor je het verschil met een echte persoon niet meer zag. Zo ook als je ermee getrouwd bent of zelfs als je zulke kinderen hebt. Die kun je wel een heel klein beetje de goede richting opsturen door ze niet te veel aandacht te geven, ze ferm bij te sturen en … die drie Hollandse r-en  toe te passen in je opvoeding: reinheid, regelmaat en rust. Vooral regelmaat is belangrijk en heel consequent zijn.

Qua partner: dit is vooral voor mannen, want de meeste vrouwen die met zo’n hork getrouwd zijn, weten dat wel. Ze denken alleen dat ze niet weg kunnen. Dat kun je wel, dames! Niet bang zijn, het is maar intimidatie. Je kunt het best zelf. Voor mannen: een normale vrouw is NIET lastig, zeikt niet, weigert niet zomaar seks, dramt niet als een klein kind, vraagt geen levensgrote aandacht, maakt niet overal een probleem van, ehm .. wat nog meer? O ja die hoeft geen 50 paar schoenen te hebben en 75 rokjes, waarna ze nóg voor de klerenkast staat en zegt dat ze niets heeft om aan te trekken. Dat zijn geen vrouwen!!

Een echte vrouw is lief, hartelijk, heeft humor en overlegt gewoon. Die heeft niet allerlei onlogische emoties en doet je geen pijn. Niet alles hoeft op een weegschaal en je hebt allebei vrijheid om naast je relatie ook nog met vrienden of familie om te gaan. Ze begrijpt je, steunt en helpt je en hangt niet als een zak aan je te hangen. Zelfs al is ze nog zo ziek, dan nog probeert ze op te staan en werk te verzetten. Dat zijn echte vrouwen, beste heren onder ons! Niet alleen ik ben zo, maar alle echte vrouwen.

Als je dít doet in je dagelijkse omgeving, doe je iets geweldigs en groots voor de hele wereld! Als deze mensen aan de kant zijn, dan kan zo’n basisinkomen wél. Misschien zijn er dan nog wel meer verlichte oplossingen om te zorgen dat iedereen het goed heeft, dat zien we tegen die tijd wel. Maar dit was mijn mening voor vandaag en ook mijn idee. Ik hoop dat je veel leesplezier gehad hebt en dit bericht verder deelt. En dat je erover nadenkt, want denken is een prachtige gift die we van het leven hebben gekregen. Fijn weekend!

Ik heb nog mooie muziek voor je. Youtube is doorgegaan met willekeurige video’s afspelen en ging via Janis Joplin (weet je dat ik haar muziek nog nooit gehoord had?? Wow wat een stem!) naar The Doors. Een stokoud nummer van ze zit ik nu te beluisteren: Riders on the storm. Dat is wat wij ook zijn en het is echt gave muziek. Vet cool, zou de jonge generatie zeggen en zelfs die uitdrukking past perfect:

 

©Sophia Vassiliou

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn  –  Pinterest  –  Instagram

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction