Altijd in het nu blijven, lekker in je vel en … verlicht

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

De sauroposeidon: een super-brachiosaurus van welzeker 50 ton

Ja, lieve mensen: als je in dat zogenaamde nú zit, dan ben je dus verlicht. Vergeet dat niet! Je ontvangt vanaf gisteren dus blogartikelen van één Verlichte Sophia 😀 . Jawel. Laatst maakte iemand me uit voor een wereldleraar – compleet met hoofdletter nog wel – maar ik geloof niet dat ik dat ben. Ik zit er tenminste bij te fronsen, want het is de bedoeling dat we gewoon allemaal gelukkig leven. En dan is er geen leraar nodig. Je kunt wel dingen van elkaar leren en dan ben je eventjes wél leraar, maar voor het leven … ach m’n brommertje nog an toe!

Prosit tibi oftewel yá sou

Ik ga straks als alles over is, lekker relaxen aan een groot en eenzaam meer met mijn man en kinderen, die ik dan terug heb. Met een cocktail in de zon zitten te niksen! Ha, trouwens: ik zit nu óók lekker in de zon te schrijven met een glas frappé oftewel ijskoffie. Als je dat ook wilt, geef ik je effies het recept: je neemt oploskoffie roodmerk, want anders blijft het schuim niet staan. Je neemt iets wat dienst doet als shaker: een leeg jampotje bijvoorbeeld en daar doe je een flinke schep koffie in plus naar wens suiker en melk. In je glas doe je alvast ijsklontjes. Je schudt de shaker totdat er schuim op zit en dan schenk je dat in je glas. Rietje erbij … klaar! De Amerikanen maken ‘um zonder schuim. Ik vind dat ranzig, maar misschien vind jij het schuim juist ranzig!

Ik was gisteren even bang dat ik allemaal berichtjes zou ontvangen vandaag, waarin mensen schreven dat ze wel in die ontspannen toestand wilden zitten, maar dat ík het moest doen. Niet die vrienden van me. Ik ging me dat voorstellen … nou, daar liep ik dan hoor! Tussen allemaal mensen door in een zaal. Mensen die allemaal uit alle macht zaten te proberen om ook ontspannen te raken en dat niet voor elkaar kregen. En ik maar proberen te helpen. Het zweet gutste me over het voorhoofd, toen ik alleen al dat filmpje in mijn hoofd zag. Ik ruim gewoon de stress van de hele wereld op, zoals ik dat met zoveel andere dingen ook gedaan heb en dan kun jij je overige stress – mocht je die nog hebben – ook makkelijker kwijt. Vuilnisvrouw is voor mij toch een beter beroep. En schrijfster.

Een staat van bewustzijn??

Ik wil de dingen die worden gezegd over die zogenaamde staat van bewustzijn van verlichting, eens even onder de loep nemen. Het staat trouwens wel chic de fible, niet? Staat van bewustzijn en verlichting. Dat is het niet hoor, het is gewoon jezelf zijn. Je kunt je nog véél en veel relaxter en één met jezelf voelen dan ik momenteel doe, dat is een ding dat zeker is. Maar tot nu toe was de weg daarnaar toe gebarricadeerd, doordat we dus bij onszelf zijn weggejaagd. De mensen die die vieze krachten gebruikten, hadden dat zéker weten nooit gedaan, als ze hadden geweten wat ze zichzelf, anderen en de hele planeet aandeden. Ze verkochten letterlijk hun ziel – hun persoonlijkheid, degene die ze zijn – aan de duivel en toen konden ze niet meer terug. Toegeven dat ze fout zitten en excuses aanbieden kon ook bijna niet meer.

Sappemeer

Net als die meneer Sappe uit het verhaal dat ik wel eens heb verteld. Ik woonde vroeger in Hoogezand-Sappemeer, een klein stadje in Groningen en daar ging een legende rond. Sappemeer is genoemd naar ene meneer Sappe en dit is zijn trieste verhaal: hij had een zoon, die volwassen was en in de stad werkte (Groningen). Iedere vrijdagavond kwam hij thuis bij zijn vader en meneer Sappe werd daar heel gelukkig van. Hij stak dan zijn buitenlantaarn aan, want zo vlak aan het meer (dat meer is nu gedempt) was een boel modder, waar je maar zo in kon wegzinken. Een gruwelijke dood.

Op een dag kwam de duivel bij meneer Sappe langs. Die bood hem het volgende aan: dat hij een heleboel geld en goederen zou krijgen. Meneer Sappe dacht gelijk aan zijn zoon, die heel hard moest werken en die hij graag geld zou willen geven. Hij luisterde dus goed, toen de duivel verderging: hij moest dan in ruil voor dat geld wél zijn buitenlantaarn ‘s avonds uitzetten. Dat vond meneer Sappe niet geweldig, maar hij dacht dat hij zijn zoon wel zou horen aankomen en dan zou hij naar buiten lopen om hem langs de modder te helpen. Hij nam het aanbod dus aan en toen werd het vrijdagavond. Zijn zoon was later dan normaal en liep zachtjes langs het modderpad om zijn vader niet wakker te maken. Het licht was immers uit … Ergens maakte hij een misstap en hij zakte in de modder weg. Hij werd meegesleurd het meer in en verdronk daar, een ontroostbare vader achterlatend.

Je hebt het niet altijd door als je ergens intrapt. Als het de duivel is, misschien in de vorm van een kwaadwillend iemand, en je een onherstelbare fout maakt. Zo zijn we bij onszelf weggeraakt en ik zweer het je: al die zogenaamde leraren en goeroes, die gebruikten magische krachten om ‘verlicht’ te raken. Ze kwamen in die gouden kooi van het ‘nu’, zoals ik eerder vertelde en ik weet zeker dat je dat wel eens hebt ervaren, en dan zetten ze zichzelf op slot. Nu waren ze leraar, want zíj zaten in het nu en de anderen niet! Ze gebruikten magie om de mensen te laten denken dat zij zo wijs en intelligent waren. En je weet hoe enorm krachtig die magie is, want je bent er zelf ook wel ingetrapt. En ik ook!

Moeilijk om gewoon jezelf te zijn??

Laat dus alsjeblieft dat idee varen dat het Ontzettend Moeilijk is om in die Toestand te komen en er vooral te blijven. Dat het een Kunststuk is, dat maar heel weinig mensen beheersen. Niks hoor! Het is je – nou, ook even met hoofdletters maar – Goed Recht om ontspannen te zijn, om Jezelf te zijn en je Lekker in je Vel te voelen zonder dat er magie in het spel is. Juist doordat iedereen maar aan het toveren ging met krachies enzo, werden we allemaal gespannen, gestresst, gingen we flippen en konden we niet meer terug naar wie we gewoon heel eenvoudig zijn. Dat ruimen we nu weer op en dan gaan we allemaal gezellig en vrolijk weer in alle rust leven.

Het is ook niet waar dat je een soortement van stoïcijns bent, als je jezelf bent. Nee, je bent gewoon krachtiger, zonder dat je boos of assertief hoeft te zijn. En als je toch een keer boos moet worden, dan hoef je minder hard uit te vallen. Je woorden worden meer gehoord en jij wordt meer gezien namelijk. Je hoeft minder moeite te doen om een plekje te mogen hebben op de wereld, want je bént er gewoon en daar mag iedereen het fijn mee doen. Dat is niet dat opdringerige, dat mensen vaak gerechtvaardigd eigenbelang noemen of assertiviteit: dat iemand zichzelf gewoon ergens tussenwringt. Die persoon gaat zitten stoken en je krijgt hem of haar niet weg. Dat zijn mensen die zichzelf op slot gezet hebben! Dat is niet de manier, dus mocht je dat ook een keer gedaan hebben: laat ‘um los en doe het op de natuurlijke manier. Ik weet wel dat ál die cursussen het je zo geleerd hebben en iemand anders kan jou ook op slot gezet hebben, zonder dat je het gemerkt hebt. Dan is er iets dwangmatigs in je en dat mag je nu wel loslaten!

Voorbeelden

Kijk maar eens naar oude films uit de jaren ’60 of eerder! Dan valt het gelijk op hoe traaaaag alles gaat, niet? Traag vanuit ónze optiek van opschieten, sneller en huppetee, maar is dat ook écht traag? Inspecteur Columbo was heerlijk ontspannen en oh, weet je Starsky en Hutch nog? Over ontspannen gesproken! En hoe langzaam ze ook waren, áltijd losten ze hun zaken op. Zoek ze maar weer eens op. Youtube heeft op het ogenblik weer kuren dat je daar geen films mag kijken, maar er zijn mogelijkheden zat om ze toch te zien. Kijk maar eens hoe stroperig traag je zelf bent na het bekijken van zo’n film! Dan ben je een héél end richting de verlichting.

Daarna moet je eigenlijk niet krampachtig proberen om het vast te houden, maar als je eruit bent, iets anders doen. Rustig gaan zitten of liggen en vraag jezelf maar eens hoe het komt dat je eruit was. Dan krijg je wel iets te zien voor je geestesoog of iets te voelen. Laat dat er eerst maar eens gewoon zijn. Ga er niet gelijk op af met een bezem of een kanon, maar ontspan. Je kunt ook gewoon wél bij jezelf komen, want gisteren was je daar ook. Stel je maar voor dat je zo’n dikke, vette Afrikaanse olifant bent. Als dat niet genoeg is, een dinosaurus. En dan laat je jezelf lekker in jezelf zakken met je hele gewicht van 100 ton. Supersaurussen waren zo zwaar he! Als jij dan in jezelf zit, daar op je eigen bank in jezelf, dan moet datgene wat je daarbij in de weg zat, wel aan de kant gaan, want jij bent nu de zwaarste en anders worden ze geplet.

Zit het er nog of is het een persoon die er nog steeds zit, als jij gezeten bent op je bank in jezelf, dan kun je nog altijd eens rustig vragen of het niet eens tijd is dat zij óók op hun eigen bank gaan zitten. Oost west, thuis best, niet? Is het een ding, dan kun je dat ook vragen om naar huis te gaan. Het is echt ónzin dat je, als je ontspannen bent, niet zou mogen denken of handelen. Het leven IS toch denken en handelen?? Wat maak-ie me nou? Dat kan gewoon hoor, vanuit ontspannen zijn. Veel beter zelfs, want de rust die je dan kent, maakt dat je gerespecteerd wordt en meer impact, meer grip hebt op je leven.

Als mensen zulke dingen zeggen, weten ze niet wat in het nu leven, verlicht zijn of gewoon jezelf zijn, inhoudt. En ik wil wedden dat jij het wél weet! Gewoon van binnen. Gossie, ik begin nu te denken dat ik het toch aan een paar mensen zou moeten overbrengen. Dan kunnen die er weer anderen mee helpen. Het is toch te gek voor woorden dat je niet gewoon jezelf mag zijn? En dat je bommenvol met geld moet uitgeven om er alleen maar steeds verder vandaan te raken? Ik weet dat ik de glamour nu van het woord ‘verlichting’ afhaal, maar het is gewoon je goed recht om jezelf te zijn. Om echt weer helemaal te voelen, te denken, te genieten, te ontspannen en te leven!

Weet je wat? Ik heb muziek voor je. Hier is het feest in het dorp. Ze hebben hier een Friese sport: kaatsen en daar is nu een feest van. Het plaatselijke fanfareorkest was zonet een vrolijk liedje aan het spelen, waarvan ik altijd heb gedacht dat het Grieks was. Ik vroeg het aan de goedaardige reus Youtube en die corrigeerde me alras: nee meid, het is een Russisch lied! Het heet Дорогой длинною (Dorogoi dlinnayou), wat ‘de lange weg‘ betekent en in het Engels heet het Those were the days. Maar ik laat je het Russisch horen, want dat is zo mooi en zo leuk gedaan ook, vind ik. Muziek: B.Fomin, teksten: K.Podrevski, uitvoering Sergei Lazarev:

Om je te laten zien en voelen dat dat verlichte gedoe niets met krampachtig op een meditatiekussentje zitten te maken heeft en alles met vrolijk zijn, zingen, dansen en genieten! Hij heeft nog een mooi Grieks standbeeld op de achtergrond ook. Beter kan niet 🙂 . Als je er niet zo gemakkelijk komt via de kussentjesweg, neem dan de weg via de vrolijkheid! Als je vrolijk bent, ben je ook ontspannen en bij jezelf.

Hier de originele tekst in het Russisch en daarna vertaald in het Engels:

ехали на тройке с бубенцами,
А вдали мелькали огоньки…
Эх, когда бы мне теперь за вами,
Душу бы развеять от тоски!

Дорогой длинною, погодой лунною,
Да с песней той, что в даль летит звеня,
Да со старинною, да с семиструнною,
Что по ночам так мучила меня.

Да, выходит, пели мы задаром,
Понапрасну ночь за ночью жгли.
если мы покончили со старым,
Так и ночи эти отошли!

В даль родную новыми путями
Нам отныне ехать суждено!
…ехали на тройке с бубенцами,
Да теперь проехали давно!


You rode on a troika with sleigh bells,
And in the distance lights flickered..
If only I could follow you now
I would dispel the grief in my soul!

By the long road, in the moon light,
And with this song that flies off, ringing,
And with this ancient, this ancient seven-string,
That has so tormented me by night.

But it turns out our song was futile,
In vain we burned night in and night out.
If we have finished with the old,
Then those nights have also left us!

Out into our native land, and by new paths,
We have been fated to go now!
…You rode on a troika with sleigh bells,
[But] you’ve long since passed by!

 

 

©Sophia Vassiliou

Twitter:   –   Facebook   –   LinkedIn  –  Pinterest  –  Instagram

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

3 Comments

  1. Sophia,
    Als dank hier mijn reactie op je column. Zo werkt jouw schrijven kennelijk op mij.
    Na zoveel jaren prachtige en waardevolle boeken doorgespit te hebben,en een aantal goeroes na intens gebruik zonder verdriet in liefde achter me heb weten te laten bleef ik geheel alleen achter.
    Niet eenzaampjes of triest, maar vol van werklust en verlangen, klaar om op te kunnen kunnen gaan in het NU! Dat was de werkwijze op geen tijd verloren te laten gaan., en dat sprak me er juist zo in aan!
    Ik wilde zo langzamerhand wel eens aan mijzelf laten zien dat ik dat NU de baas kon zijn maar naarmate de tijd voorbij ging en pogingen niet veel opleverde raakte ik bij iedere nieuwe poging aardig gefrustreerd.
    De ademhaling ging ook meedoen, ging stokken in mijn keel terwijl de adem uit zichzelf als een vloeiende beweging in en uit hoorde te gaan.
    Maar los van alle eerder opgedane en bij mij niet werkende methodes en adviezen van spirituele leiders ontdekte ik dat het idd onmogelijk is om in het NU te willen leven, want op het moment dat ik NU te pakken dacht te hebben bleek de aanwezigheid al voorbij.
    Ik had dus keer op keer kansen laten liggen die al gerealiseerd in mij aanwezig waren, maar die ik niet zag. Ik hoefde niet meer bezig te zijn met wat het beste was om te doen om een beter mens en leven te lijden.
    Dat een mens daar zo lang zijn best voor heeft willen doen was voor mij een teken dat ik met het mijn verstand de zaken van het natuurlijke Zijn dacht te moeten kunnen regelen.
    Ik heb mijzelf hiermee jaren tekort gedaan, want er was veel meer te genieten dan alleen in het NU te leven.
    Wat mij in het NU juist ontglipte was het DAT.
    DAT als het enige moment wat zich kennelijk alleen kon laten zien als een gebrek of verlies, als iets wat zich nog niet had verwerkelijkt.
    Het is als een ruis een piepklein puntje van stilte van iets wat niet te begrijpen is, niet te pakken maar er wel is en wel constant verlangen opwekt om zodoende de drijvende kracht voelbaar maakte van het heelal waar we allen deel van uitmaken, en die tevens het gebrek gaande houd die dan weer naar hoop leidt.. Alles wat ik hier schreef is een afspiegeling van mijn (onze) zo je wilt ademhaling. Altijd in een in en uit, met dat ene moment er tussen in..
    Dat is het NU..Altijd aanwezig. Nooit te pakken, want daar is geen tijd voor. Het leeft in stilte tussen elke ademtocht in..

    1. Lieve Barbara,
      Dat is niet in het nu zijn, het spijt me! Dat wat je beschrijft, dat is ook jezelf vastzetten in een situatie en er dan niet meer uit durven. Alsof je in een kermisattractie zit en nu mee moet tot het einde.

      In het nu zijn is juist níet jezelf ergens in vastzetten, maar jezelf de ruimte geven. Als je de ruimte krijgt van jezelf om er te zijn en om gelukkig te zijn, dan vallen je stress en je zorgen steeds verder weg. Dát is in het nu zijn. Het heeft niets met ademhaling te maken. In zoverre dat het wel helpt als je rustig ademt, maar je komt er niet door een of andere oefening ofzo.

      Lieve meid, laat jezelf vrij om te zijn wie je bent! Het is geen moeilijk iets, gewoon jezelf de ruimte geven
      Groetjes Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction